woensdag 20 juli 2016

{ TOT SLOT }

Mooi is dat hé? Aan het eind van een boek, werkstuk of scriptie nog even een nawoord. Een pagina of twee met een kleine terugblik op wat er daarvoor allemaal is geschreven. Vandaag schrijf ik er hier ook netjes één..

na·woord (hetomeervoud: nawoorden)
1bericht tot besluit van een boek of geschriftepiloog

Het is al meer dan tien jaar terug dat ik mijn eerste stappen zette in de wereld van het bloggen. Toen in verwachting van mijn eerste kind, zocht en vond ik medeblogsters die vertelden over hoe bij hen de zwangerschap verliep. Wat in eerste instantie een korte periode van schrijven zou gaan worden, groeide uit naar vier blogs over meer onderwerpen dan zwanger-zijn alleen. Er kwam van alles aan bod, van handwerk tot financiën, van recepten tot aan een scheiding en van oma's (groene) tips tot het weer opkrabbelen uit een dal. Tot een maand of wat geleden deelde ik graag mijn leven met jullie online.

In die jaren van bloggen heb ik veel (lees: héél veel) mooie personen mogen leren kennen. Ook minder mooie, maar het bloggen bracht me over-all een paar mooie warme vriendschappen, ontmoetingen en online contacten. In tijd van moeite mocht ik leren dat er nog steeds personen zijn die zonder enige moeite wilden delen. Van een klein gebaar als een ansichtkaart tot volle dozen met voedsel of decoratiemateriaal. Ik heb zo vaak zegen gevoeld!

Nu - tien jaar later - sta ik opnieuw aan de voet van een levenshoofdstuk. Een hoofdstuk waar ik in het verleden nooit, maar dan ook nóóit op gekomen zou zijn. Niet alleen het na vijfentwintig jaar mijn grote liefde terug te vinden, maar ook samen uit mogen kijken naar - naar mijn mening - de mooiste zegel op onze liefde: een kind van ons samen. 

Al langer rijst de vraag of bloggen nog wel mijn ding is, mijn plek op social media. Steeds vaker zet ik liever even een foto met kort onderschrift op IG. En ook liever kijk ik daar direct even snel om het hoekje met anderen mee in plaats van hele verhalen weg te lezen op verschillende blogs. De twijfel om een punt achter mijn bloggen te zetten, bleef steken op de vriendschappen die ik hier op mocht bouwen; ik zal jullie contact en verhalen (hoe tegenstrijdig ook) enorm gaan missen. Maar toen kwam het, het laatste zetje om voor mezelf te kiezen en te luisteren naar wat mijn hart me verteld.

Mijn laatste bericht - het bericht dat er zich in mijn buik een lichtpuntje aan het ontwikkelen is, dat ons een nieuw leven is toevertrouwd - dat bericht deed nogal wat stof opwaaien. Hoe kon ik het in mijn hoofd halen! Ik ben al te oud, het is niet handig in mijn situatie, de risico's, mijn andere kinderen, noem maar op. Van goede bekenden tot buren, advocaat en zij die al jaren niets van zich lieten horen, maar ineens hun mening wel even wilden delen. Of ik dit wel echt wil? Het zal vast een ongeluk zijn. Laat ik het weghalen? Van allerlei kanten, zo veel, zo ongekend, dat ik even moeite had te genieten van dit wonderlijk gebeuren. 

Ik heb me altijd eerlijk en kwetsbaar opgesteld, maar de koek is op, ik kies eieren voor mijn geld. Hoe graag ik ook met jullie deel hoe je verantwoord kunt leven, kunt genieten en smullen zonder veel geld uit te geven: ik kan het niet meer. Hoewel ik nog steeds mijn leven zo aan het inrichten ben dat onze voetafdruk steeds kleiner wordt, ik zal er niet meer uitgebreid over schrijven of praten. Het financiële gedeelte van mijn 'lessen' laat ik helemaal achterwege: ik wil vooruit en geen energie meer stoppen in deze negatieve topic. Mijn motto is nu 'licht' te leven met oog op een zo groene, verantwoorde en liefdevolle toekomst als maar mogelijk is.

Mijn dank gaat uit naar jullie die mij in het afgelopen decennium het gevoel hebben gegeven dat ik het (wat dan ook) waard was. De herinneringen aan jullie zullen mij altijd bij blijven staan.

Ik zal jullie missen..

Namaste

woensdag 13 juli 2016

{ GROOT NIEUWS }

Het is hier bij ons alweer bijna een week vakantie. Dat is ook precies de reden waarom ik even niets van me heb laten horen. Geen weekmenu (die laat ik voorlopig varen), geen recept uit oma's archief (daar heb ik even geen behoefte aan) en ook een praatje-pot bleef achterwege (geen zin). De eerste paar dagen van de zomervakantie ben ik nu eenmaal even helemaal van slag, raak ik een kleine dip of depressie, hoe je het ook noemt. Het is het gemis, de leegte die achterblijft als de kinderen voor drie weken op pad gaan naar hun vader..

Het duurt meestal een dag of zes, daarna pak ik de draad weer op en probeer de dagen zo veel als mogelijk te vullen met klusjes en opruimwerkjes. Zo staan er nu enkele vuilniszakken voor simpelweg het vuil, een doos voor spullen voor de kringloop, een zak plastic, een steeds hoger wordende berg oud (school)papier, een doos voor de verkoop en tot slot nog een zak of wat voor te doneren kleding. Eerlijk is eerlijk: opruimen zonder kinderen is nu eenmaal wat makkelijker.. (pluspunt van de eenzaamheid)  ;o)


Maar of het nu komt door het vervelende weer, mijn opkrikkende humeur of rond stuiterende hormonen.. feit is dat er hier eindelijk eens flink en lekker wordt opgeruimd wat het huis meer ruimte gaat geven. En dàt komt dan weer heel erg mooi uit.. we verwachten namelijk gezinsuitbreiding! Ondanks de narigheid waar we afgelopen jaren doorheen zijn gegaan, mogen we nu uitkijken naar een nieuw wonder in ons leven. Een mooie bezegeling op onze (jeugd)liefde!

En met dit mooie nieuws komen er spontaan allerlei nieuwe vraagstukken naar boven: over wel of geen wasbare luiers bijvoorbeeld, de voors en tegens van een draagdoek, hoe goed en veilig kan ons kindje opgroeien zonder pakjes en zakjes, moedermelk is bijvoorbeeld een mooie optie. Zoveel vragen.. en dan heb ik het nog niet eens over de praktische zaken!  ;o)

Er komt voor ons nu een tijd waarin (soms moeilijke) beslissingen genomen moeten worden, maar ook een tijd van uit-kijken en vooruitkijken. En dat is dan ook precies wat me nu gaan doen. Met liefde!

woensdag 6 juli 2016

{ GEWOON EVEN LEKKER }

Heerlijk om die was weer buiten aan de lijn te zien - en soms horen - wapperen. Met daarna de o zo frisse geur waarmee het beddengoed ongestreken de kast in kan. Voordeel van het zomerse briesje!  ;o)  En als alles dan weer zo lekker opgeborgen is, pak ik er in de avond nog even een handwerk bij.


Bij het schrijven van een vorig bericht, bemerkte ik dat ik hier - op mijn blog - nog nauwelijks iets heb laten zien van het vest waar ik nu zo graag aan werk. Het is een patroon uit het boek Home & Away van Hannah Fettig en heet de Rosemont Cardigan. Het boek heb ik begin van dit jaar voor mijn verjaardag gevraagd en gekregen. Het is Engelstalig, maar met behulp van Google en YouTube zijn de patronen gelukkig heel goed te lezen. Die twee informatiebronnen zijn echt mijn redding en geheime wapen!  ;o)


Stukje bij beetje vorderde het vest, maar een paar weken terug liep ik er jammer genoeg even mee vast. Niet zozeer omdat ik niet wijs werd uit het patroon, maar wel doordat ik simpelweg niet de juiste naalden had of kon krijgen! Gelukkig kon ik bij mijn vaste wolleverancier een bestelling plaatsen, waardoor ik uiteindelijk toch aan de nodige breipennen kwam.


Het vest is inmiddels weer van de kast, het dekentje even aan de kant en mensenlief.. wat heerlijk om weer met het vest bezig te kunnen zijn.. Snel gaat het niet - zeker omdat ik het breien op sokkennaalden nog steeds niet soepel onder de knie heb - maar stukje bij beetje ontstaat er nu toch écht een heus kledingstuk. Met elke dag een paar steken, zit ik er straks lekker warmpjes bij..  ;o)

maandag 4 juli 2016

{ WEEKMENU 27 }

Op verzoek elke week mijn weekmenu. Je vindt er 'gv' voor glutenvrij en 'v' voor vegetarisch.
Scroll over de onderstreepte maaltijden om het recept te lezen. Voor extra inspiratie kun je
ook rechtstreeks bij 'Recepten' kijken.

♥   Bon appétit   ♥

{ RE INSPIRED }

Vanavond is voorlopig de laatste aflevering van de 4e serie van The Great British Sewing Bee op BBC2. De finale, wie zal dit seizoen het 'gevecht' gaan winnen? Ik zou er dit keer geen wedje op willen wagen; ze zijn allemaal zo goed! Maar daarnaast ook allemaal af en toe nét even niet.. Wisselvallige prestaties, maar wat inspirerend!


Aangespoord door de schijnbare handigheid die de dames (én heren!) op beeld lieten zien, nam ik weer een eens kijkje in mijn eigen boekenkast. Welke handwerkboeken had ik na een uit frustratie gedane opruiming nog wél laten staan? Het bleken onder andere de aanstekelijke boeken van Amanda Blake Soule te zijn; The Creative Family, Handmade Home en The Rhythm of Family.

Met in de kast opa's oude overhemden en ook nog eens een goed geoliede naaimachine plus volledig afgestelde lockmachine had ik geen enkel excuus meer over niet heel even ouderwets een momentje voor mezelf te nemen. Lappen stof, een liniaal en goede stoffenschaar op tafel, meten, knippen.. Stukje bij beetje kwamen de eerste blokken tevoorschijn en voelde ik langzaamaan wat spanning van mijn schouders zakken.

Jee.. wat heb ik dit gemist..

vrijdag 1 juli 2016

{ TIME FOR CHANGE }

De eerste dag van een nieuwe maand. Maar ook de eerste dag van een nieuwe periode; de tweede helft van dit jaar. Wat gaat dat snel! En met het begin van deze nieuwe periode, ga ik zelf ook de verandering in.


Sinds de dag dat mijn toenmalige echtgenoot mij en de kinderen verliet, ben ik langzaamaan de weg en mijzelf kwijtgeraakt. Alles wat zo vertrouwd was, bleek al weken, maanden, misschien zelfs jaren een grote façade te zijn geweest. Hoe lang weet ik niet precies; ik heb van zijn plotselinge vertrek nooit enige verklaring gekregen. "Ik hou gewoon niet meer van je", daar kon ik het mee te doen.

Mijn leven draaide om naar óverleven. In plaats van zorgen voor werden mijn dagen gevuld met vechten tegen. Langzaamaan verloor ik meer en meer van mezelf, ging van gevecht naar gevecht en wist van voren niet meer dat ik van achter bestond. Mijn lijf begon tegen te sputteren, in mijn hoofd draaide ik menig keer volledig door. Ik was óp, maar ging door. Voor de kinderen. Zo goed en kwaad als het kon.

We zijn nu drie jaar verder. Mijn leven lijkt momenteel in wat rustiger vaarwater te zijn gekomen. Vandaag zet ik eindelijk officieel mijn eerste verplichte reservering voor die enorme schuld opzij (het verhaal waarom het nú pas officieel is laat ik even achterwege..) en kan ik nu écht beginnen met het wegstrepen van die 36 o zo vervelende maanden. Daarnaast heb ik voor die onverwachte uitzetting van het uwv een advocaat in de arm en is er na vele jaren ploeteren en ellende nu eindelijk, éindelijk officieel geconstateerd dat ik medisch gezien recht heb op twee 'stempels'. Niet dat ik dáár nu zo blij mee ben, maar het feit dat jarenlang ongemak te verhalen is op wat buiten mijn vermogen ligt, is voor mij een wezenloos grote opluchting. Ik ben niet gek..


Wat me ooit blij en gelukkig maakte is door alle gekte weggedrukt naar heel ver op de achtergrond. Wat vind ik eigenlijk leuk.. weet ik dat nog? Waar kreeg ik vroeger energie van en waar haalde ik inspiratie en nieuwe ideeën uit? Het is allemaal vervaagd tot licht onzichtbaar. Licht, want inmiddels begin ik dat heerlijke gevoel weer een heel klein beetje terug te krijgen. Ligt een mooi roze vest te wachten op de juiste naalden om afgemaakt te worden, ben ik ondertussen met een leuk grijs tussendoor project begonnen. Daarnaast steek ik af en toe wat steekjes aan het borduurwerk weg óf - zoals vanmorgen - kruip ik als vanouds weer even achter mijn naaimachine. Dat voelt goed!

Wie weet, misschien mag ik nu eindelijk van mezelf weer een beetje ontspannen, tijd doorbrengen met datgene wat goed is voor mijzelf. En ik hoop dat ik daarmee ook jullie weer als vanouds kan verwennen met leukere en gezelliger stukjes dan de laatste tijd. Want om eerlijk te zijn.. ik werd moe van mijn eigen gezwets.. Hoog tijd voor verandering!

maandag 27 juni 2016

{ MIJN SMARTPHONE REALITY-CHECK }

Het zit er op. Zo ongeveer een week geleden zette ik mezelf voor een persoonlijke uitdaging waar een enkeling van jullie ook wel oren naar bleek te hebben. Vandaag is het tijd om op de uitdaging terug te kijken en te zien hoe vaak en hoeveel tijd ik in het pakken van mijn smartphone steek.

Tussen vorige week's maandagochtend 07.00 uur en afgelopen middernacht noteerde ik elke minuut die ik met mijn telefoon doorbracht. Dat is om precies te zijn over een periode van 161 uur, maar laat ik eerst beginnen met daar wat slaapuren vanaf te halen. Na 22.00 uur gaat standaard mijn telefoon opzij en wordt pas de volgende morgen rond 06.30 uur weer gepakt. Dat is zo'n 51 uur phone-loos, waardoor er nog 110 actieve uren over blijven. Wat viel me in al die uren op?


Mijn smartphone-tijd begint al vroeg in de morgen als hij of zij me als wekker wakker maakt (het is 'hij' blijkt later; ik zocht het even in het woordenboek op..). Daarna volgt direct mijn eerste verslaving: het doorlezen van het nieuws van de NOS, dan dat van RIJNMOND, gevolgd door buienradar en een blik op Instagram; ik ben na twintig minuten weer helemaal bij en begin aan mijn dag.

Maak ik me niet te druk en heb ik niet te veel zorgen, dan lukt het me makkelijk de telefoon voor enkele uren opzij te leggen, maar - zo bleek met dit onderzoek - wanneer ik er even doorheen zat, pakte ik hem er vaker bij. Uit verveling of om mijn gedachten te verzetten. Om even doelloos te staren naar de geplaatste foto's van mijn IG-'vrienden'. Even niet hoeven denken aan mijn eigen sores; ik ben er niet trots op, maar het blijkt voor mij een makkelijke 'instant-vlucht' te zijn.

Hoeveel van mijn 110 levensuren verdeed ik nu precies?


Nou.. naar mijn idee blééf ik schrijven.. Een minuutje hier.. weer twee daar.. buienradar, mijn 'ochtendritueel'.. e-mail, blogger, fotografie.. Het bleken uiteindelijk toch 'maar' 284 minuten te zijn. Omgerekend kom ik dan op 4,7 - afgerond 5 - uur uit. En dat van de 110! Mensenlief.. dát viel me mee!

Ga ik nu naar aanleiding van deze uitkomst mijn smartphone-gedrag wijzigen? Ja en nee. Ik ben me er nu wel heel bewust van dat als ik me aan mijn ochtendritueel hou en niet te veel en paniekerig bij elke melding mijn telefoon grijp, ik best netjes gebruik maak van dit nieuwerwetse medium. Maar kan het nog minder? Dat naar mijn idee altijd  ;o)

Hoe kwam jij uiteindelijk 'uit de bus'? Viel het je mee? Of deed je niet mee, maar ben je toch een beetje nieuwsgierig geworden? Een persoonlijke uitdaging kan natuurlijk altijd!