zondag 29 november 2015

{ EVEN EEN TRAAN }

Ondanks dat ik voor heter vuren heb gestaan werd het me vrijdag even te veel; ik liet wat waterlanders los. En niets had het te maken met mijn situatie, mijn financiële positie of iets van dergelijke aard. Het ging over mijzelf..

Zo lang als ik me kan heugen is mijn zelfvertrouwen ver onder nul geweest. Niets of niemand, geen vrienden, relatie of zelfs huwelijk, heeft mij door de jaren het gevoel kunnen geven dat ik van waarde ben. Vaker dan nodig werd ik achter mijn rug om besproken of uitgelachen om de keuzes die ik deed. Of het nu ging om mijn principes, de opvoeding van mijn kids, mijn smaak voor muziek of mijn genoegen in handwerk; niemand leek mij te waarderen om wie ik van binnen werkelijk ben. Commentaar en gelach te over.

Met het terug mogen vinden van mijn grote liefde, ging ook de groei van mijn zelfvertrouwen van start. Keuzes die ik maak worden gewaardeerd, gezien als een deel van mij, van wie ik ben. En dat voelt fijn! Niet dat alles nu maar goedgekeurd wordt voor mijn 'feel-good-mood', nee.. ik maak écht wel keuzes waar hij bij wijze van spreken zijn neus voor op haalt of een hele andere mening over heeft, maar dan praten we er over, we vragen naar elkaars gedachten en waarderen elkaar daar in. Het is immers datgene wat die persoon zo mooi maakt zoals hij of zij is. Niet?


Daardoor ging afgelopen jaren niet alleen het vertrouwen in mijn keuzes omhoog, ook mijn zelfvertrouwen kreeg een boost. Er kwam in de woonkamer pontificaal een spiegel te hangen; ik kon niet anders dan er dagelijks in kijken. En met de tijd raakte ik dan ook gewend aan mijn eigen beeld, begon ik het meer en meer te waarderen. Mijn probleemzones probeerde ik te accepteren en begon te houden van het beeld dat ik zag. Klinkt dat misselijk? Ach.. het waren nog maar momenten hoor. Buiten de deur kon het alweer heel anders zijn..  ;o)

Vorige week maakte ik echter - blijkt nu - een voor mij compleet verkeerde keus: doordat ik een vrij lang en smal gezicht heb, een kledingadviseuse had gesproken én Pinterest tot vervelends toe had uitgespit besloot ik mijn huiskapster te vragen mijn kapsel aan te passen.. Het gebeurde woensdag, vrijdag brak mijn spanningslijn: het zag er niet uit. Van wat ik nu dagelijks in diezelfde spiegel zag, kon ik niet anders dan denken aan wijlen Armand. Misschien een aardige man, maar zijn kapsel.. (dit wordt een langer bericht dan verwacht) Het huilen stond me nader dan het lachen en vrijdag brak dus het lijntje, tranen biggelden over mijn wangen.. spijt! En nog niet eens voor de keuze een pony te laten knippen, maar wel voor de keuze het niet bij een professionele kapper te laten doen..

Zaterdagmorgen, kwart over acht in de morgen loop ik naar een topkapper binnen ons dorp. Mijn laatste strohalm, mijn hulp in moeilijke tijd. Met een knip vol (voor heel andere doeleinden) opgespaarde zakcenten stap ik binnen. "Kan ik je helpen?" Mijn dagen opgekropte water voel ik weer boven komen. "Nou," zeg ik met een brok in mijn keel "gezien de bijstand ben ik in geen jaren bij een echte kapper geweest". "En kijk.." en laat haar een selfie van mezelf met gezond natuurlijk haarlakloos haar zien. "Zo zat mijn haar nog afgelopen woensdag.. En nu zit het zo." Ze kijkt naar de foto, kijkt naar mij, slaat haar hand voor haar open gevallen mond en probeert niet al te hard te klinken. "Oooh... vré-se-lijk..."


Ze plukt wat aan mijn haar, probeert haar verwondering binnen te houden, maar haar 'vre-se-lijk' haalde de eerste traan al over het randje. Sta ik dan.. veertig jaar, met tranen over mijn wangen, als een klein kind verdrietig bij een kapper. "Hier kan ik niets aan doen.. Het is echt helemaal verpest..".

"Kun je niet een beetje..".

"Nee.. het spijt me.. hier kan ik écht niets aan doen" en de volgende traan kruipt over mijn wang. "Het klopt gewoon niet.. Bovenop zitten veel te korte plukken, die moeten eerst weer helemaal aangroeien. En hier.. hier is een hele hap uit geknipt. Hé? Hoe heeft ze dit nou toch gedaan.. En dan hier.. ze heeft gewoon door je haarlijn heen geknipt. Het is écht niet goed zo en ik kan er écht niets aan doen.. Het is scheef en ook zeker een centimeter te kort geknipt.. Het spijt me.."

Mijn verschijning en het besef wat dit alles met me doet moet haar hebben geraakt, want ze laat me toch nog even in de stoel plaats nemen. Ze kijkt nog eens, pakt een plukje en knipt er hier en daar toch nog wat weg. Met tonnen aan styling-informatie, een proefpotje van iets-wat-ik-niet-meer-weet en de verzekering dat ze er over een maand of twee wel wat van kan maken, loop ik naar huis. Nooit meer. Dit écht nooit meer!

Hoe mijn haarknipbeurten er in de toekomst uit gaan zien weet ik nog niet. Voorlopig wordt er in iedere geval niet meer aan mijn haar gezeten. Niet eerder dan dat ik weer zonder schuim, lak, spul, föhn, troep of iets anders fatsoenlijk mijn bed uit kan stappen. Een onnodige kostenpost en milieuvervuiling. Báh! Nee.. dit nooit meer. En oh! Mocht je me komende maand toch ergens even snel voorbij zien komen? Zeg maar even niets. Ok? Zeg maar gewoon even niets. Ben van binnen even veel te druk mijn zelfvertrouwen weer wat op te krikken..

woensdag 25 november 2015

{ KORTING IS LEUK }

'November met veel kille vlagen, brengt kou, reuma en andere plagen'

Het is nog vroeg als ik vanmorgen in de supermarkt door een moeder van school aangesproken wordt. "Hé, kom eens mee, ik wil je wat laten zien. Weet je hier al van?" en ze begeleid me naar de schappen vol wasmiddelen. "Ken je de site 'korting is leuk' al?", maar nee, daar had ik nog niet van gehoord. "Moet je eens op gaan kijken, kijk.." en ze pakt er een pak A-merk wascapsules bij. Volgens haar zou ik dit - met een bon van de bewuste website - gratis mee mogen nemen. Of nou.. twee stuks zelfs, want in de winkel geldt ook nog de actie 1+1 gratis. Twee pakken wascapsules van iets van een kleine € 7,00 per stuk gratis mee is een totale winst van pak hem beet € 13,00 à € 14,00!


Al lopend op weg naar huis gaan mijn radertjes draaien  ;o) Zou ik het product normaal hebben gekocht? Nee. Heb ik het (écht) nodig? Nee, want ik wilde juist minder fabrieksafhankelijk zijn. Daarnaast kunnen wij met onze gevoelige huidjes helemaal niet tegen alle chemische schoonmaakpoeders. Maar goed.. dan zou ik wel de poeder voor alleen de handdoeken kunnen gebruiken. Gratis dure schoonmaakpoeder is natuurlijk wel lekker. Maar wacht eens even.. was het nu eigenlijk waspoeder of afwaspoeder..  ;o)  Zo verschrikkelijk veel verschillende bomen in die winkel dat ik het bos niet meer kan zien. Geef mij maar basic, simpel, eenvoudig; een zeep, een waspoeder, een.. maar niet zo veel verschillende verpakkingen op een rij.

Doet me trouwens denken aan een gedachte die me gister door het hoofd schoot: zou het wat zijn om een heel winkelcomplex op te bouwen uit oogpunt van autisten? Een heerlijk prikkelvrij centrum, zonder talloze reclameborden buiten op straat? Geen schreeuwerige actieborden, aanplakbiljetten of volgebouwde toonbanken? Haast kleurloze, identieke verpakkingen binnen een winkel? (dit doet AH met de basic-serie dan weer heel erg fijn!) Brood alleen bij de bakker, vlees alleen bij de slager, een ouderwetse kruidenier? Oohh... wat een heerlijk droombeeld..

Voor vanmiddag met de kids. Die maken we natuurlijk lekker zelf van gedroogde maïskorrels uit de standaard voorraad! 

Anyway.. we hadden het over de kortingen  ;o)  Ik heb een snelle spiek op de site genomen, maar inmiddels met het besluit geen gebruik te maken van de actie. En al helemaal niet meer toen ik op de site gevraagd werd al mijn persoonsgegevens in te voeren. Nee.. ik hou het bij de basis artikelen, zo veel mogelijk zonder A-merken, dan ben ik net zo goed en goedkoop uit, zonder verdere verleidingen. Want dat is naar mijn idee toch echt waar dit alles om draait; het verleiden van de kooplustige, op koopjes jagende consument.

Voor wie wel een shotje wil wagen: www.kortingisleuk.nl Stort ik me nog even op wat mandarijntjes en een litertje ayurvedische 'throat comfort'-thee, want helemaal de oude zijn we nog steeds niet..  ;o)

Fijne dag!

dinsdag 24 november 2015

{ STOP! }

"Stop. Stóp! Stóóóp!!" zou ik willen schreeuwen.
"Doe het niet! Trap er niet in!", maar ook ik doe er zelf nog veel te hard aan mee..

Het geschreeuw in mijn hoofd kwam gister toen ik tijdens de aflevering van 'The Last Alaskans' ongevraagd het zoveelste overprikkelende reclameblok voor mijn kiezen kreeg. Scheermesjes in je brievenbus ontvangen, moordende computerspellen.. met daarnaast een 'let-wel-even-op-hoe-we-de-wereld-aan-het-verzieken-zijn'-spot. Wat willen 'ze' nou? Dat we blijven kopen, of dat we bewuster gaan leven?


Maar ik zei het al: ik doe er zelf ook nog veel te hard aan mee. Al moet ik zeggen dat het steeds beter gaat. Stukje bij beetje gaan mijn wekelijkse uitgaven aan boodschappen omlaag, maar weet ik mijn gezin wel goed en gezond te voeden. Vooral de bewustwording en de vraag of ik dat wat ik wil kopen nodig heb, helpt me hierbij.

Daarnaast probeer ik ook steeds meer zelf te maken. Niet alleen qua handwerk, ook qua beleg voor op mijn brood bijvoorbeeld, het brood zelf, lekkers voor bij de koffie of thee. Wat me nu nog niet lukt - maar waar ik dan wel weer heel bewust me bezig kan zijn - is het verbouwen van mijn eigen groenten en fruit. Een wens diep van binnen, maar op vier hoog achter nog steeds niet voldoende haalbaar.

Nog even terug naar die 'vraag-der-bewustwording': kan ik het zelf maken? Heb ik winkels en supermarkten nog wel nodig? Kan ik af van dat gevoel dat er ergens hoog boven een gemeen grijnzende man handenwrijvend naar beneden staat te kijken met de woorden "Gna, gna, gna.. daar gaat er weer zo één.. Weer één die er in trapt!"?

Ik ben en blijf er van overtuigd dat we veel sterker zijn en staan dan de meesten van ons denken. We zijn geen slaven van de consumptiemaatschappij, we hebben ons als slaven gemaakt. Geeft niet! We zijn er immers allemaal ingetrapt. Maar we kunnen er wel wat aan doen. Het tij keren. En dat kan al heel simpel door je bewust te worden van wat je koopt. En waarom je het koopt. Wat is er mis met het alleen maar kopen van de (noodzakelijke) basisartikelen? Wat brengt ons steeds dat we maar blijven kopen, kopen, kopen.. van niets?


Echt hoor.. ik ga ook ons eigen koopgedrag (voor de zoveelste keer) maar weer eens onder de loep nemen.

  • Wat koop ik?
  • Waarom koop ik het?
  • Is de aankoop noodzakelijk?
  • Kan ik het niet zelf maken?

De boodschappen voor deze week zijn inmiddels al weer binnen en met een totaal van nog geen € 30,00 vind ik dat ik het weer prima voor elkaar heb gekregen. Het voelt écht als weer een stukje minder afhankelijk van de 'grote boze fabrikanten-kliek'. YES! En voor wie zich afvraagt wat we deze week voor die drie tientjes op tafel hebben staan:

maandag - brood
dinsdag - aardappelen, spruiten, rund
woensdag - rijst, wortelen, kalkoen
donderdag - aardappelen, spinazie, ei
vrijdag - spaghetti

Het weekend worden allerlei samengestelde left-over maaltijden, want mijn halfjaarlijkse diepvries-schoonmaak-dag is weer op komst... 

Fijne dag!

zondag 22 november 2015

{ GRANDPA }

Plots was het daar. Dichte neus, pijn in het hoofd, maag drie maal in de rondte en krampen in de buik. Wat maandag na al een fiks aantal dagen getob eindelijk begon, werd na een dag of drie wat minder, maar houdt tot op heden nog steeds veel te veel aan. Dagen vullen zich met snotteren, hoesten, proesten, snuifwater, thee, honing en vitaminen. Mama zit in de lappenmand..


Om toch iets met jullie te delen: een songtekst welke bij mij van de week steeds maar weer de kop op steekt. Lees zelf maar. Ik duik nog heel even onder..  ;o)

     Grandpa.. tell me 'bout the good old days.
     Sometimes it feels like this world's gone crazy.
     Grandpa.. take me back tot yesterday,
     where the line between right and wrong,
     didn't seem so hazy

         Did lovers really fall in love to stay?
         Stand beside each other come what may?
         Was a promise really something we both kept,
         not just something that we'd say and then forget?
         Did families really bow their heads tot pray?
         Did daddies really never go away?
         Whoa oh Grandpa,
         Tell me 'bout the good old days.

     Grandpa.. everything is changing fast.
     We call it progress, but I just don't know.
     And grandpa.. let's wander back into the past
     and paint me a picture of long ago.

         Did lovers really fall in love to stay?
         Stand beside each other come what may?
         Was a promise really something we both kept,
         not just something that we'd say and then forget?
         Did families really bow their heads tot pray?
         Did daddies really never go away?
         Whoa oh Grandpa,
         Tell me 'bout the good old days.

vrijdag 13 november 2015

{ IN DE WACHT }

Zou het Abigail zijn die zorgt voor deze onstuimige dag? Hagel, regen, onweer en vooral die harde wind? Ik hoorde er van de week al over op de radio. BBC Radio 2 om precies te zijn (leuke, interessante, serieuze gespreksstof zonder irritante reclameblokken tussendoor) waar al eerder werd gesproken over diverse voorzorgsmaatregelen. Afgesloten scholen, bruggen, minder of geen afvaarten.. Ik vind het eigenlijk wel prettig, storm op komst.. Krijg ik misschien eindelijk dat heerlijk behaaglijke herfstige gevoel. De kachel is overdag nog niet aan geweest! Wel zuinig natuurlijk, maar toch.. En neem nou dat Sinterklaasjournaal. Is het écht al bijna zover? Zet die heilige dakruiter écht morgen zijn voeten weer in ons land? Schoentjes in de gang..

Gelukkig had ik al schoencadeautjes in huis gehaald en raak ik niet in paniek. Juist nu ik in afwachting ben van 'het vonnis', ben ik blij dat ik deze voorzorgsmaatregel heb genomen. Wat ze ook met mijn geld gaan doen; mijn kinderen krijgen cadeaus! En we gaan traditiegetrouw voor een heerlijk gezellige pakjesavond, met snoepgoed, warme chocolademelk, slagroom en cacao, precies zoals wij het vroeger mochten beleven.


Er heerst sowieso een bepaalde rust in mijn lijf. Voor nu zijn er immers geen stappen meer te ondernemen; ik kan alleen maar wachten tot er een brief vanuit de schuldhulp komt. Zij zijn nu een plan van aanpak aan het maken, zij gaan onderhandelen met de gemeente en de bank, zij sturen brieven naar al mijn inkomensbronnen, zij bepalen straks wat ik per week mag gaan besteden, zij.. en ik heb even niets meer in en om handen. Geen zorg, geen geregel, geen spanning.. Binnen nu en Sinterklaas mag ik mijn vonnis verwachten: mijn besteedbaar inkomen voor de komende drie jaar. Als dat geen rust en houvast geeft!

Het brengt me weer een stukje dichter bij mezelf. Dat merkte ik ook van de week weer toen ik op Lida's blog haar enthousiaste verslag over een quiltweekend las. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd waarin ik veel handwerkte, buiten het breien om. Ik borduurde en naaide leuke kleine projectjes, durfde steeds wat grotere werkstukken aan, maar nu? Het maakte dat ik de kast in dook en een weggefrommeld handwerk pakte. Een compleet handwerkpakket voor een klein vingerhoedjesquilt. Ooit enthousiast gekocht bij de Quilthoeve, maar dus half afgemaakt in de kast belandt.. (achteraf waarschijnlijk ook door de - voor mij - veel te onrustige kleurcombinaties).


Met het tevoorschijn halen, uitleggen en toch weer eens zien hoe ik ooit zo handig was de lapjes aan elkaar te zetten, kwam mijn dochter om het hoekje kijken. "Wow! Dat is mooi mam! Wordt dat een dekentje voor mijn pop?"

En zo zal het geschieden..  ;o)

maandag 9 november 2015

{ EEN DAG OP PAD }

Een herfstige dag met flink wat wind. Een zegen voor elke huisvrouw zou ik zeggen. Toch? Zeker als het maandag wasdag is..  ;o)

Vanmorgen na het opstaan ging de eerste grote lap al naar buiten. Gewoon voor het luchten; het grote sprei over de lijn. Met één druk op de knop ging een eerste was van start (die had ik de avond ervoor al klaar gezet) en nu - 'as we speak' - zit de derde was er al weer in. Niet helemaal de planning, maar met een sporadisch nachtelijk natte kleuter moet er nu eenmaal wel eens een extra was worden gedraaid.


Met inmiddels alweer de vierde mok thee ga ik eindelijk even zitten en denk terug aan afgelopen weekend. Wat een ervaringen, wat een drukte (voor mij dan), maar oh.. wat waren afgelopen dagen goed. Het begon eigenlijk vrijdag al: zowaar weer ouderwets wat post in de bus. Genieten! Een vrolijke verhuiskaart en een sprankelende envelop met 'gewonnen' vlaggetjes. Dit laatste gaat uiteraard vervolg krijgen!

Zaterdag gingen we op stap en bezochten in het World Trade Center Rotterdam de jaarlijkse Startersdag van de Kamer van Koophandel. Een hele ervaring, kan ik je zeggen. Overal stands met tips, tricks en ideeën om jouw service of product te laten slagen. Naast administratie- en boekhoudkundige kantoren, webdesigners en gemeenten kon je door dames van het Grafisch Lyceum gratis een ontwerpschets voor je logo laten maken, stonden er professionele fotografen klaar voor gratis profielfoto's, gaven twee dames gratis kleur- en kledingadvies.. We volgden diverse workshops, maakten contact met mede- en reeds gestarte dromers en och.. het was een dag vól indrukken en ideeën. Mocht je zelf ideeën hebben om een bedrijf te beginnen, dan raad ik je zeker aan de volgende startersdag in de gaten te houden. Als ik het goed heb is dit evenement één maal per jaar, steeds in de eerste week van november.

Maar wat we daar eigenlijk te zoeken hadden? Wordt vervolgd..  ;o)


Zondag was een dag van bijkomen. Leuk hoor, zo'n drukke enerverende zaterdag, maar ik zal er deze hele week voor moeten boeten. Zo veel energie trekt het me en zo 'ziek' is mijn lijf.. (zo klinkt het wel ernstig.. weet niet.. ziek.. tja.. ziek is mijn lijf wel, maar ziek-ziek? Lastig woord..)  :-(

De boodschappen voor deze week zijn al wel gedaan, de was nu bijna ook, de rest van de dag gebeurt er verder niets meer. Zitten, een kop thee, misschien mijn ogen even dicht. Oh nee! Dat kan ik dan weer niet. Dom hé? Maar dat doet een moeder niet. Toch?  ;o)

Fijne week allemaal!

vrijdag 6 november 2015

{ ON THE ROAD - QUACKJESWATER }

Zomaar even tussendoor, op een heerlijk zonnige, herfstige dag. Niet al te ver van huis, maar toch ver genoeg om de wereld heel even achter je te laten. Samen op pad. Net in het staartje van de spits rijden we richting het westen van ons land. Dwars door kilometers lang industriegebied, de ene schoorsteen na de andere. 'Wolkenmakers', noemden we ze vroeger gekscherend, maar wat een trieste bedoeling is het eigenlijk als je het zo ziet.


Gelukkig hoeven we hier niet lang te blijven. We schieten de tunnel door en belanden weer in wat groener wordend land. Of meer.. grote velden akkerbouw. We schieten een boeren landweg op en hey! Het lijkt wel of ik hier wel eens eerder ben geweest.. Maar.. hé? En dan ineens herken ik het weer. Ja hoor! Niet veel verderop langs deze weg ligt 'de Wilgenhoek'. Een mini-camping waar al menig quiltende blogster haar weg naar vond.

We slaan de weg af, rijden nog een paar kleine kilometers verder en vinden de plek van onze bestemming. Vandaag lopen we een klein rondje om het Quackjeswater (Voornes Duin). Loop je met ons mee?

In de inham achter het kleine 'eilandje' beetje links van het midden spotten we een lepelaar.
En net iets verderop vloog tweemaal een prachtig blauw ijsvogeltje voorbij. Hoe bijzonder!

Even een kleine pauze..

Tussen alle mooie aardse herfsttinten in staat daar plots het prachtig lilakleurig hondsviooltje

Een prachtig pad.. Naar waar?

Nog een aantal hoogtepunten op een rij:

  1. Op een verhoging staat het uitzichtpunt met verrekijker. Vanaf dit punt heb je goed zicht op het duinmeer met in het midden de broedkolonie van lepelaars en aalscholvers.
  2. Lepelaars zijn trekvogels die in Afrika en Zuid-Europa overwinteren. De eerste vogels keren vaak al in februari terug naar de broedkolonie. De laatste jaren broedt er rond de 150 paar.
  3. Tot halverwege de 20e eeuw werd nog drinkwater gewonnen uit het Quackjeswater. Nu groeien in en rond het kanaaltje dotterbloem, gele lis en verschillende soorten orchideeën.
  4. Op een wat hoger en droger deel van het duin staat een 80 tot 100 jaar oud duin-eikenbos. Het bos heeft een goed ontwikkelde ondergroei en is daardoor rijk aan soorten planten, insecten en vogels.
  5. In het natte deel is een moerasbos ontstaan met vooral elzen en wilgen. In het voorjaar bloeit de gele lis uitbundig. Klimplanten als kamperfoelie en hop slingeren als lianen door de takken.
  6. Het duinmeer is rijk aan vis. Het oefent dan ook grote aantrekkingskracht uit op visetende vogels als ijsvogel, blauwe reiger en grote zilverreiger. Ook verschillende eendensoorten zijn op het water te zien.
  7. In het buitenste duin houdt Natuurmonumenten grote stukken open. Opgaande begroeiing wordt verwijderd. Zo blijft er ruimte voor duinplanten van droge duingraslanden als hondsviooltje, vleugeltjesbloem en driedistel.
  8. In de de zomermaanden staat manshoog koninginnekruid weelderig in bloei. Op zonnige dagen wemelt het van vlinders als atalanta, kleine vos, gehakkelde aurelia en bont zandoogje.
  9. Overtollig regen- en kwelwater verlaat het Quackjeswater aan de oostzijde. Hier is ooit een afwatering gegraven. Zo'n afwateringsslootje wordt duinrel genoemd.
(bron: Natuurmonumenten)

De vanaf de zestiende eeuw uitgestoven duinvallei die zich ontwikkelde tot moerasgebied

woensdag 4 november 2015

{ ZERO-WASTE - DE VAATDOEK }

Hoog tijd voor weer een lekker 'ik-ben-nu-even-niet-met-al-dat-geld-gedoe-bezig'-bericht. Want nu de klok bijna niets anders lijkt te slaan dan al die financiële rompslomp, er is natuurlijk heus wel leuks onder de zon! Zo (b)lijkt bijvoorbeeld mijn vertaalde patroon voor zelfgemaakte vaatdoekjes eindelijk zijn weg naar creatieve volgers te vinden. Leuk!


Vorige week nog deed ik een creatieve vriendin twee bolletjes katoen cadeau. "Precies genoeg voor twee van die schoonmaakdoekjes" zei ik er nog bij. Hoe verrast was ik te zien dat er een dag later een eerste doekje van haar pennen kwam en het tweede ook al voor de helft gemaakt was? Ik hoop toch zo dat zij met haar enthousiasme de doekjes-trend ook weer door weet te geven..

Maar wat is er nu zo super aan die malle doekjes, vraag je je misschien af? Nou.. het is eigenlijk heel simpel. Ten eerste is het een heel leuk en simpel breiwerkje wat je werkelijk overal mee naartoe kunt nemen. Geen grote of ingewikkelde steken of telpatronen, maar alleen de steken recht, averecht, een 'gat' maken (draad omslaan, maar deze niet breien) en minderen (twee steken samen breien). Heb je hem nog?  ;o) Nee echt.. het is een heel makkelijk patroon!


Een bijkomend voordeel (en daar maak ik ze natuurlijk voor): ze maken uitstekend schoon, zijn slijtvast en zero-waste! Valt dat niet onder de categorie milieuvriendelijk en/of financieel aantrekkelijk?  ;o)  En ohja! Hier in de familie staan de heerlijk zachte doekjes inmiddels ook al bekend als heuse 'troost- of kroeldoekjes'..

Tot slot zomaar een vraag uit nieuwsgierigheid hoor, maar wat houd jou nog tegen zo'n eigen schoonmaak-kroel-vaat-doek te breien? Koudwatervrees? Euh.. misschien een andere reden? Ik ben zo benieuwd! Het is namelijk zo'n heerlijk, leuk en vooral ook dankbaar werkje..  ;o)

P.S. Wie al wel overstag is gegaan en het leuk vind zijn of haar pronkdoekjes te showen, kan een foto sturen naar ons mailadres. De foto's worden dan voorzien van naam geplaatst op de pagina van het patroon.

maandag 2 november 2015

{ DE KEERZIJDE }

Zo.. nu eerst even een bakkie. Na een relaxweekend vol zon, buiten hangende was, try-out recepten en samen-zijn, is het nu weer tijd voor het dagelijks ritme. School, werk, wassen, boodschappen, poetsen.. het komt steeds maar weer terug hé?  ;o)

Toch probeer ik momenteel even een nieuwe draai te vinden. Met de brief van vorige week is er weliswaar een enorm grote zorg van mijn schouders gegleden; er zit ook een keerzijde aan. Eén van de belangrijkste punten om in aanmerking te komen voor de schulphulp is het afstaan van mijn o zo lieve kleine oude vertrouwde autootje.. :o(

Door een klein leesfoutje een hele foute cake weten te fabriceren   :o(
Nahjah.. daar zijn de try-outs voor..  Volgende keer beter?!

Ergens snap ik het wel; het kan een flinke kostenpost zijn. Maar om heel eerlijk te zijn.. mijn tuffertje gaat al flink naar de twintig jaar en kost me per maand aan verzekering en belasting nog geen vijftig euro. Niet echt een grote besparing lijkt me. En nu weet ik wel dat er ook nog benzine in moet om haar te laten rijden, maar daar ben ik natuurlijk zelf bij. Per maand reserveer ik daar een zelfde halve snip voor, maar rij dat in werkelijkheid echt niet steeds weg. Daarnaast is het naar mijn idee zo: nú heb ik nog een autootje. Verkoop ik hem, vang ik er hooguit een euro of drie-, vierhonderd voor. Dan moet ik drie jaar zonder doen, maar dan? In drie jaar schuldhulp kan ik geen 'nieuw' karretje bij elkaar sparen. En al héb ik een klein zakcentje opzij kunnen leggen; wat koop je daar dan nog voor?

Wat ik zo erg vind aan het wegdoen van mijn bolide: mijn sociale contacten, ofwel mijn landelijk verspreide familie en vrienden. De uitjes van de kids, naar vriendjes en sport bijvoorbeeld. Maar ook mijn wekelijkse boodschappenrit komt in het gedrang. Op zich natuurlijk ook wel weer op te lossen door elke dag een kleinere boodschap mee te nemen, maar met een energielevel van lik-me-vessie is werkelijk élk uitstapje al te veel..  :o(

Maar goed. We laten het nog maar even op z'n beloop. Kreeg ik vorige week woensdag de brief van de gemeente, werd ik donderdag gebeld door de schuldhulpverlener en heb ik voor deze week al een eerste afspraak in de agenda staan. We wachten het toch nog maar even af..

Mooie week!