woensdag 28 januari 2015

The story continues

Het verhaal gaat nog even door, oftewel: 'out of order'..


The story continues, that is: I'm out of order..

donderdag 22 januari 2015

The point is..

Zo ben je oké.. en zo ben je het niet.. Prima.. Maar waarom ik mijn (misschien wat lugubere) verhaal hier vorige week toch met jullie wilde delen? Well.. een week verder ben ik nu. Een week nadat ik een bezoek aan de dokter bracht, zit ik nog steeds thuis, kan ik maar mondjesmaat bewegen en ben ik maar wát blij met de hulp van mijn gezin en familieleden. Want om heel eerlijk te zijn; zonder die goede zorg en helpende handjes...

Now your okay.. and now your not.. Fine.. But why did I want to share my (maybe some lurid) story here with you guys? Well.. it's been a week now. One week after I visited the doctor, I'm still at home, I can hardly move, but I am very happy with the help of my family and relatives. To be honest; without that proper care and helping hands...



Omdat ik niet 'ziek-ziek' was, maar 'alleen maar' bij elke kleine beweging fikse pijn voelde, zat er niets anders op dan me zo goed en kwaad als het kon zittend op de bank te vermaken. Met binnen handbereik een paar boeken, tijdschriften en (uiteraard!) een breiwerk, lukte het me aardig de eerste uren door te komen. In combinatie met wat televisie (stuur mij er nu maar op uit voor een Bargain Hunt of jacht a la Alaska's Last Frontier..) en nieuwerwetse spelletjes (ik blijk best aardig in HayDay en Farm Heroes te zijn..) redde ik me aanvankelijk aardig, maar toch..
Het hele gebeuren heeft me flink aan het denken gezet: wat fijn dat we zo'n grote voorraad voedingsmiddelen achter de hand hebben. Wat fijn ook dat we niet terug deinzen van (even) wat minder luxe op ons bord en wat héérlijk om goede familiebanden te hebben!

Because I wasn't 'sick-sick', but 'only' felt a stiff pain every small movement I made, there was no other thing for me to do than sitting on the couch. With a few books, magazines and (of course!) a knitwork, I managed to get through the first few hours. Combined with television (you can send me out now for a Bargain Hunt or real hunt a la Alaska's Last Frontier..) and newfangled games (like Hayday and Farm Heroes ..) I initially managed some days, but still..
This thing - being glued to the couch - has given me a lot to think about: I'm glad we have such a large stock of food on hand. How thankful I am we don't shy away from (even) less luxury on our plate and what a wonderful thing to have good family ties!



Het punt van mijn verhaal: binnen no-time kan elk 'steady' leventje een draai krijgen. Een kleine verandering of juist een grote slag. Het zij door ziekte, een noodlottig ongeval. Noodweer buiten de deur of een aanslag om de hoek...

Wij hebben ons door uitval van een spil van het gezin nog prima weten te redden; een volle week zonder vers gebakken brood op de plank, maar gelukkig wel een gezin met goed gevulde magen. Zouden we het ook langer uitgehouden hebben? Was dit vast een kleine oefening voor misschien straks een nog grotere uitdaging? We zullen het zien. Voor nu proberen we te leren van de kleine hobbeltjes waar we deze week tegenaan gelopen zijn (te weinig ontbijtgranen bijvoorbeeld) en hopen uiteraard er niet nog eens voor te hoeven komen staan.

The point of my story is: in no time, any steady life could get a turn. A small change or just a great battle. Whether by disease, a fatal accident. Storms outside the door or an attack around the corner...

It is good to know that by absence of a family member we can go without fresh baked bread on the table, but still give everyone a well-filled stomach. But can we manage an even longer period of time? Was this week a little exercise for maybe an even bigger challenge later on? We'll see. For now we try to learn from the little bumps we have ran into this week (like for example the lack of enough cereals) and obviously we hope to never have to face anything bigger than this.



Misschien een wel te verwachten vraag vanaf deze kant, maar kan jij jezelf en je geliefden een week lang redden zonder enige boodschappen te doen? Zijn jullie voorbereid op een onverwachte kink in de kabel? En zo ja.. wat is dan jullie 'tactiek'? Voldoende voedingsmiddelen, basics, medicatie? Ben benieuwd!  ;o)

Perhaps a question to be expected from this side, but would you be able to save yourself and your loved ones for one whole week without shopping? Are you prepared for an unexpected hitch? And if so.. what is your "tactic"? Sufficient foods, basics, medications? Curious!  ;o)

zaterdag 17 januari 2015

Bartholin

Het begon eigenlijk heel klein, niet eens opmerkelijk. Aan het begin van de week ging ik tijdens en korte pauze zitten en voelde een klein pijntje. Zo eentje wat bij mij het belletje aambei deed rinkelen. Jak, zucht.. Nou ja.. het zalfje ligt er vast nog. Alleen even de datum checken..

Niet veel later het zalfje dun gebruikt met daarbij de wens dat het de volgende dag weer over zou zijn. Maar niets leek er ook maar enigszins op. In plaats van dat het ongemakkelijke gevoel en de lichte pijn minder werd, kreeg ik langzaamaan een zwelling en werd de pijn vervelender. "Geen paniek, niet direct naar de huisarts, gewoon even doorzetten.."

It started very small, not even noteworthy. At the beginning of the week I sat down during a short break and felt a little twinge. The kind that says hemorrhoids. Oh boy, sigh.. Well.. I still do have an ointment, I guess.. Just check the date..

Not much later I used the ointment and hoped the misery would be gone the next day. But nothing seemed that way. Instead of the uncomfortable feeling and slight pain was less, It was slowly swelling and the pain became worse. "Do not panic, no direct run to the doctor, just persevere.."


Met de uren werd de zwelling groter en groter. "Morgen bel ik de huisarts. First thing in the morning" Maar met een gezin weet je op voorhand al dat dat 'firtst thing in the morning' een achterhaalde stelling is. Kinders moeten gekleed, gevoed en klaar gemaakt voor school, werk en verplichtingen roepen, jezelf toonbaar maken voor de buitenwereld is ergens ook wel een vereiste. Maar wat kostte dat een moeite! Gelukkig mocht ik (na bijna een jammerend verzoek) tussen het propvolle schema van de huisarts door. Aan mijn wandel zag hij al dat er iets niet pluis was en begeleide me direct naar de behandeltafel. Pfieuw! Ik hoefde niet te gaan zitten.. Want wat ik ook deed: lopen, zitten, staan, bukken.. álles deed me zeer!

Uit het onderzoek bleek ik een ontsteking aan één van de klieren van Bartholin te hebben. Oftewel.. een met pus gevulde holte op een plek waar je hem absoluut niet wilt hebben!!

Met een antibioticum, de belofte dat als het na het weekend niet minder is het mes er in gaat en de woorden dat het eerst nog wel erger zou worden weer op weg naar huis. Er gonsde nog maar één ding door mijn hoofd: "ik wil liggen, ik wil liggen, ik wil..." Mijn huisarts had gelijk: de pijn was niet meer te harden! Begon de knobbel als een bolletje ter grote van een kauwgombal.. binnen een dag had het zich getransformeerd tot een niet mis te verstaan formaat kiwi!

With the hours passing, the swelling got bigger and bigger. "Tomorrow I'll call the doctor. First thing in the morning". But with a family you know in advance that all that 'firtst thing in the morning-talk' is an outdated argument. Kids have to be clothed, fed and prepared for school, there is work, recall obligations and make yourself presentable to the outside world is somehow a requirement. But what an effort! Fortunately (after almost a whimpering request) I was allowed to go by the GP in spite of his crowded schedule. On my walk he already saw that something was not right and guided me straight to the treatment table. Pfieuw! I didn't have to sit down.. Because whatever I did: walking, sitting, standing or bending.. everything reminded me very much of it!

I was found to have an inflammation of one of the glands of Bartholin. In other wordse.. a pus-filled cavity in a place where you absolutely do not want it!!

With an antibiotic, the promise that if there will be no progress afer the weekend surgery will follow and the GP's words that everything would be getting worse first, I went back home. There was only one thing constantly buzzing through my head: "I want to lay down, I want to lay down, I want to.." My doctor was right: the pain was getting unbearable! The nodule began as a ball the size of a gumball.. within a day it had been transformed into an unmistakable format kiwi!


Ik zit.. Ik zit veel en het liefst zo stil mogelijk.. Ik brei, ik lees, ik pin, ik snoep en drink liters en liters thee. En ik hoop. Ik hoop op een enorme doorbraak. En niet alleen van mijn creatieve schrijf- en knutselkunsten, maar meer op een doorbraak van die ellendige klier.

Ach.. één ding moet ik dat kleine orgaantje van me dan toch wel weer meegeven: ze kan haar naam geen grotere eer aan doen dan welke ze nu doet: ze is op dit moment immers een echte...  ;o)

I sit.. I sit down a lot and as quiet as possible.. I knit, read, pin, eat sweets and drink gallons and gallons of tea. And I hope. I do hope for a major breakthrough. And not just from my creative writing or craft arts, but more like a breakthrough of that wretched gland.

Well.. one thing I have to say about that small organ of me: she can do her name no greater honor than what she is doing right now. In Dutch the gland has the same name as an annoying person. Well: currently she truly is one! ;o)

vrijdag 16 januari 2015

And then...

Tja.. en toen kwam ik in de ziekenboeg terecht..  :(  Even niet de nodige kracht om mijn dagelijkse werkzaamheden uit te voeren en al helemaal geen power om druk met onze zelfvoorzienendheid bezig te zijn. Even geen zelfgebakken brood op de plank, het enige wat nog een beetje uit mijn handen komt is breien, lezen en voor nu even een heel klein momentje achter mijn pc.

Gelukkig lijdt mijn humeur niet onder de pijnen waar ik even doorheen moet bijten. Hoe zou dat ook kunnen? Moet je eens zien wat een prachtig cadeau ik van mijn vriendin kreeg: daar gaat je hart toch spontaan van stralen?!





Well.. and then I ended up in the team of the sick.. :( Just not the necessary strength to carry out my daily activities and even less power to be busy with our self-sufficiency. No homemade bread on the shelf, the only thing out of my hands is knitting, reading, and for now just a tiny moment on my pc.

Luckily my mood suffers not under the pains that I have to bite through. How could it be otherwise? Look at what a wonderful gift I received from my friend: wouldn't your heart spontaneously rays?!

woensdag 7 januari 2015

Retrospect

Koude tenen, koude vingers.. brrr.. even niet zo flink nagedacht.. Met naar mijn zin veel te koude vingers probeer ik mijn sleutel in de voordeur te krijgen. Had ik net toch maar snel mijn wanten meegepakt, dan had ik zeker niet zo'n last.. Maar ben ik nu de enige die zo'n last van koude vingers heeft? Hoe doen die fietsers met blote handen dat toch? Hoe houden zij zichzelf toch warm.. Of bijten ze misschien stiekem enorm hard op de tanden en kiezen en vragen ze zichzelf ook af...

Cold toes, cold fingers.. brrr.. just didn't think this one through.. With too cold fingers I try to get my key in the door. Why didn't I take my mittens with me? If I did, I certainly didn't have such a burden.. But am I the only one who has such suffer from cold fingers? How do the cyclists with bare hands do that? How do they keep themselves warm and cozy? Or maybe they don't and secretly asked themsleves the same question...


Afijn.. Na een pauze van twee weken is het deze week gewoon weer als vanouds. Nieuw jaar of niet, de routine van school, werk en andere verplichtingen zijn weer orde van de dag. Met groot plezier kijken we terug op de afgelopen feestdagen. Dagen gevuld met enorm veel liefde en respect voor elkaar. Er werden maaltijden bereid en (gretig) genuttigd, gesprekken gevoerd en spellen met elkaar gespeeld. Niets geen poeha, gewoon tijd doorbrengen met elkaar. Kerst en Oud & Nieuw 2014; feestdagen om nog lang op terug te kijken!

Anyway.. After a break of two weeks, this week is just as usual. New year or not, the routine of school, work and other commitments are here again. With great pleasure we look back on the past holidays. Days filled with lots of love and respect for each other. Meals were prepared and (eagerly) consumed, interviews conducted and we played games with each other. No fuss, just spending time together. Christmas and New Year 2014; Holidays to remember!


Nu staan we aan het begin van een nieuw jaar, nieuwe kansen, grote veranderingen op komst. Stukje bij beetje maken we een planning, zetten onze wensen en plannen op een rijtje en kijken hoe we stap voor stap onze gekozen richting op kunnen gaan. Ook voor hier, ons online plekje, staan er inmiddels al een aantal nieuwe plannen klaar. Het uitwerken van The ABC's of Living Green bijvoorbeeld. Dit ABC past goed in onze missie nog meer onafhankelijk en groener te leven. Want dat is en blijft toch zeker een belangrijk item binnen onze planning voor de toekomst.

Now we are at the beginning of a new year, new opportunities, big changes coming. Bit by bit we make a plan, write down our wishes and plans one by one and see how we step into our chosen direction. Also here on our online spot, there are a number of new plans ready. The elaboration of The ABC's of Living Green for example. This ABC fits our mission of a more independent and greener living. Because that is and remains an important issue in our planning for the future.


Goede voornemens hebben we verder niet besproken of genoemd. Net als elke andere dag wensen we meer aandacht en eerbied voor mens, dier en de omgeving waarin we mogen leven. En dat hopen we met jullie te delen. Blijven jullie ook komend jaar weer met ons mee lezen?

We have not discussed or mentioned our good intentions. Like any other day, we wish more attention and respect for humans, animals and the environment in which we can live. And that's what we want to share with you. We hope you want to keep reading our posts!