woensdag 23 december 2015

{ KERST ZONDER CASH }

Probeer er maar eens onder uit te komen, overal schreeuwt het om je heen; de Kerstdagen komen er aan! Gezellig natuurlijk, maar voor wie - net als ons - niet zo veel ruimte in zijn budget heeft, kàn het wel eens vervelend aanvoelen. Winkeliers die hun mooiste waar presenteren, de bakker, de slager met hun smakelijkste goed. Mooi! En lekker! Maar niet voor iedereen haalbaar. Hoe maken we er toch een fijne kerst van?

Advent
Advent is in het christendom de aanloopperiode tot aan kerst. Vier zondagen voor kerst wordt een eerste van vier kaarsen aangestoken, waarna elke zondag een extra kaars volgt en op de laatste zondag voor kerst alle vier de kaarsen branden. Dit wordt sinds mensenheugenis in kerken gedaan, maar tegenwoordig zie je dit ook steeds meer in gezinnen naar voren komen. Doen we daar aan mee? Ja, maar dan simpel en sober met vier enkele dinerkaarsen in hun persoonlijke standaard én de vraag of ik het volgend jaar weer zal doen. Het is immers een aloude kerktraditie, waarom dan niet gewoon daar laten?

Kosten: € 0,00


De kerstboom
Drie jaar geleden kregen we een kerstboom in de vorm van een bouwpakket. Je weet wel, zo één die na de Kerstdagen weer netjes in de doos naar de zolder of kelder kan. Bij de kringloop zocht ik wat tweedehands kerstballen in de kleuren zilver en rood en ergens ná de feestdagen kocht ik er nog een paar nieuwe en rieten voetstuk bij. In de uitverkoop. Misschien heb ik er in totaal een euro of vijf, tien aan uit gegeven, maar meer zeker niet. En tja.. alle kerstdagen die volgden? Dezelfde boom, dezelfde ballen, dezelfde...

Kosten: € 0,00

Kerstkaarten
Weet je dat die hier in de jaren zestig pas écht in zwang kwamen? De eerste wenskaart stamt uit 1843, maar het duurde nog even voordat we er in Europa echt aan verknocht raakten. Tegenwoordig koop je al een pakje met 10 kaarten voor nog geen euro, maar er zijn ook kaarten van pak hem beet drie euro per stuk. Hier is qua kosten een hoop winst te behalen. Zeker als je er voor kiest je kerstkaarten ná de Kerstdagen aan te schaffen en ze voor een jaartje in de kast te bewaren.
Dan heb je ook nog de manier van bezorging (even een rondje op de fiets of de speciale zegels waar je er ál-tijd van over houdt) en het aantal kaarten waar je invloed op hebt. Houd je het bij alleen je 'close friends' of schrijf je de hele buurt?

Kosten: € 4,00

Kerstavond
Om op kerstavond het voor iedereen zo bekende feest te starten, gaan vele gelovigen (en niet-gelovigen) traditiegetrouw naar een kerk voor de zogeheten 'Middernachtmis'. Tijdens deze bijzondere kerkdienst wordt het verhaal rondom de geboorte van Jezus Christus verteld ofwel 'verkondigd'. Voor veel gezinnen is dit van oudsher een eerste 'feel good'-moment van de kerstdagen, mede omdat alle gezinsleden (en vroeger nagenoeg alle dorpelingen) er bij aanwezig zijn.

Kosten: € 0,00 (eventueel een gift aan de collectant)


Eerste Kerstdag
Cadeautjes! Welk kind (of welke volwassene) vindt het niet bijzonder een cadeautje onder de kerstboom of in zijn of haar kerstsok te mogen vinden? Vroeger (jaren '40) bestond een dergelijk cadeau veelal uit niet meer dan een mandarijn en/of handgemaakt cadeau. Wat is daar eigenlijk mis mee?! Is het niet verschrikkelijk bijzonder een handgemaakt cadeau van iemand te mogen ontvangen? In de wetenschap dat de gever er voor jou zijn of haar tijd, energie en liefde in gestoken heeft? Ik vind dat er wel wat voor te zeggen valt, maar moet eerlijk bekennen dat ik er dit jaar nog (lang) niet alle energie voor had. Hoe kreeg ik dan toch voor ieder een kleinigheid onder de boom? Euhh.. ik ruimde mijn huis op.. *Ü*

Kosten: € 5,00 (voor twee mannelijke gasten en de kinderen kocht ik een kleinigheid, de overige 5 cadeautjes zijn gerecycled)

Kerstmaal
Daar kan en zal ik heel kort over zijn: nog voordat zich in de supermarkt de eerste tekenen van kerst voor deden kocht ik (in de aanbieding) een rollade en bewaarde deze in de vriezer. Daarbij serveer ik heerlijke seizoensgroenten zoals bijvoorbeeld wortelen, spruitjes of stoofperen, maak er zelf een appelmoes bij en maak het feestmaal af met een zelfgemaakte vlaflip: onder in een glas een laagje rode limonadesiroop, daarop een laag vanillevla, bovenop een laag yoghurt en om het geheel feestelijk af te maken, op top een paar chocoladevlokken.

Kosten: € 10,00

De invulling van de feestdagen kun je zo gek maken als je zelf wilt. Eén pak kerstkoekjes en/of één pak chocoladekransjes is écht al genoeg. Vind je het fijn en gezellig (een hoop) familie of vrienden over de vloer te hebben? Laat iedereen wat meenemen voor een gezamenlijk diner. Heb je toevallig nog van die ouderwetse gezelschapsspellen in de kast? Haal ze eens tevoorschijn en zie met elkaar wat een plezier je er van kunt beleven. Oók volwassenen! Ga er op uit voor een wandeling. Maak zelf popcorn en kijk met het gezin een heerlijke kerstfilm. Krijg je een beetje het idee?


Via deze weg wil ik graag iedereen die hier wel eens langs komt, geregeld of voor een eerste keer, een paar heerlijke en liefdevolle feestdagen toewensen. Maak het niet te gek, blijf gewoon dicht bij jezelf.

* E N J O Y *

maandag 21 december 2015

{ WAT BOF IK TOCH }

Het is ergens tussen het tillen, sjouwen en verschuiven gebeurt. 'Snap!' en de pijn schoot onder in mijn rug. Met een woonkamer overhoop, een gang vol half dichte dozen en een afhaalafspraak voor morgen weet ik dat ik te ver ben gegaan. Mijn lichaam is geen twintig meer; het kan gewoon niet zo heel veel meer hebben. Ik zorg dat de dozen die er nog staan dichtgeplakt worden, schuif alle uit te zoeken spul in een aparte doos en besluit dat het even genoeg is. Met nog wat (nodige) boodschappen te halen laat ik de challenge (voorlopig) voor wat hij is. Een pas op de plaats.

Het is koud als ik buiten kom. De wind waait me flink om de oren als ik bedenk dat het niet koud-koud, maar meer water-koud is. Handschoenen zijn nog niet nodig, maar brrr.. het is even wat anders dan afgelopen dagen. Met de stekende pijn in mijn rug loop ik gedwongen langzamer dan normaal, waardoor de wind me nog kouder aan lijkt te voelen.

Gelukkig zijn er veel kassa's in werking; mijn kleine boodschap is zo gedaan. Bij het afrekenen pak ik een twee-euromunt uit mijn knip en steek het even los in mijn zak. Mijn papiergeld voor deze week is op, maar mijn kleingeld komt op nog een euro of zes/zeven, als ik het zo snel even bezie. Met waarschijnlijk geen uitgaven meer voor deze week, kan ik die twee euro wel missen.


Met twee tasjes verse groenten en eerste levensbehoeften loop ik het winkelcentrum uit en stop bij het altijd-op-de-tocht-staande-koude-blok-beton. Hier - op deze plek - vindt je haar nagenoeg elke dag. Weggekropen in haar dikke winterjas, haar capuchon met bondkraag over haar hoofd. "Krantje?" Nee sorry, die koop ik niet. En nee.. ook de gratis 'Metro' hoef ik niet. Ik lees ze niet, ze gaan rechtstreeks op het oud papier. "Maar.."

Ik steek mijn hand in mijn zak en reik haar mijn net gepakte muntje toe. Met twee handen pakt ze mijn muntje aan, verraste ogen, een glimlach, een hand die me een dankbare aai over mijn arm geeft en een verbaasd "Dank u wel!". "Fijne feestdagen" wens ik haar en krijg een zelfde warme groet terug. Ik vervolg mijn weg naar huis, voel dankbare tranen in me omhoog komen. Ik weet dat ik niet veel te besteden heb. Ik weet dat ik elke cent maar één keer uit kan geven. Maar ik bof! Want ik weet hoe dankbaar ik ben als ik wat mag ontvangen. Mag ik dat gevoel niet delen?

Twee euro.. wat ís dat nu voor een bedrag. Niet veel. Maar toch! Alle kleine beetjes bij elkaar.. En ja.. ik weet het.. het zal vast niet goed zijn haar op deze manier geld te geven, maar hey! Word ik zelf óók niet gek van al die maffe regeltjes van instellingen en de regering? Ik wil haar dit geven. Punt. En ze mag er mee doen wat ze wil. Punt. Al koopt ze een bos bloemen, reep chocola, biertje of flesje wijn. Geniet ook ik niet straks van een extra verwennerijtje?

Nee.. ik hoef geen veren in mijn poepert. Ik wil ze ook niet. Het doet mij al goed als je aan dit verhaal wilt denken als je weer eens een straatverkoper voorbij loopt. Gewoon een heel klein extraatje.. Wie waardeert dat nu niet?

{ BIKKELEN }

Geen zin.. Maar ik ben met mezelf een challenge aangegaan. En het lucht op, merk ik nu ik al over de helft van de maand ben en ook écht al ruimte om me heen begin te zien. Bij het openen van een kast of laatje; het voelt lekker, het voelt.. 'licht'!

Vandaag gaan er een paar grotere items in de spotlight. Zo plaatste ik op FB een secretaire die vandaag gratis afgehaald mag worden. En zo wil ik ook mijn trouwjurk en de doopjurk van de kinderen aan iemand schenken die er behoefte aan heeft. Het heeft geen zin er stad en land mee af te zeulen; men koopt niet zo snel meer dergelijke items tweedehands.


Boeken gaan nog wel in de verkoop. Eerder vorige maand zette ik al een aantal boeken on-line en de winst die ik daar mee maakte kwam al snel boven de honderd euro uit. Mooie aanvulling voor de 'sanerings-buffer'!

Maar goed.. eigenlijk geen zin vandaag, maar ik weet ook dat als ik er eenmaal mee bezig ben.. Snel weer in de benen dus, des te eerder mag ik van mezelf verder met mijn breiwerk. We hebben immers ook gewoon: vakantie!

woensdag 16 december 2015

{ WAARDEVOL KERSTGESCHENK }

Enigszins verbaasd haal ik mijn brievenbus leeg: 'We hebben u gemist'. Huh? Mij? 'We hebben iets voor je'. Voor mij? Een pakketje? Ik ben me van geen kwaad bewust.. 'We komen morgen nog eens langs'


Spannend.. schijnbaar een pakketje krijgen, maar niet wetend wat het zou kunnen zijn. Overkomt jou dat wel eens? Mij niet zo vaak, kan ik je zeggen..  ;o)  Snap je hoe verbaasd ik was toen de beste postbezorger niet met een pakketje, maar met een heus pakket voor mijn voordeur stond?!

Spannend.. nog steeds.. wat zou er in de doos zitten? De kinders stuiterden vol spanning om me heen. "Wat is het, mam? Wat is het?" Maar mama wist ook werkelijk van niets.. Schaar erbij, voorzichtig openen en...


Mijn mond viel open, water vulde mijn ogen. Met ook dit jaar geen enkele verwachting op een kerstpakket of ander kersterig cadeau, zat ik hier toch echt op mijn knieën naast een heus kerstgeschenk..


Iets te snoepen voor mij, iets te snoepen voor de kinders (nee.. niet de M&M's, die zijn lekker voor mama; de jam en stroop deel ik wel met ze..), een lekkernij voor de vogels, versieringen voor in en om het huis.. Wat een verwennerij! Maar wacht.. wat dacht je van een paar heerlijke bollen wol?! In gedachten maak ik al een groen vestje voor mijn dochter.. en dan ook nog een kleurig paars, wat rood, wit.. En oohh.. wat toch echt mijn hart heeft gestolen..


Deze vreemde eend (ik vind hem echt súper!) en een enórme kluwen wol. Groen met paars en geel en blauw lijkt het wel. Met draad om de draad. Zó mooi! Mijn handen zijn spontaan gaan jeuken en houden er niet meer mee op. Wat ga ik daar graag mee aan de slag! Maar voor wat? Wat zou ik er van kunnen maken? In wat komt de wol straks het mooist tot zijn recht? Een sjaal.. omslagdoek.. hoeveel zou het eigenlijk zijn? Hoe groots zou ik er mee kunnen breien..

Wat duf blijf ik bij alle om me heen uitgestalde cadeautjes zitten. Zomaar een pakket, zomaar een geschenk. Een blogster die weken terug eens om mijn adresgegevens vroeg.. Dank je wel lieve Ria.. Dank je wel! ♥

dinsdag 15 december 2015

{ EEN FIJNE BIJKOMSTIGHEID }

Het gaat nog steeds goed met de opruiming! Al wordt het wel steeds moeilijker per dag het benodigde aantal items weg te doen (je moet er echt wel wat tijd in steken om alles uit te zoeken), maar de insteek is er, het voelt als een stok achter de deur en misschien nog wel het belangrijkste: het helpt me momenteel écht knopen door te hakken. Voilà!


Zo gebeurde het dat ik werkelijk na jáááren (zeker wel drie, misschien zelfs wel vier.. *Ü*) eindelijk eens mijn via een aantal wegen gekregen borduurdraad verder op orde wist te brengen. Bij het opruimen voor mijn challenge had ik alles in handen, moest een knoop doorhakken het wel of niet te houden, besloot alle draad te willen houden voor mijn toekomstige handwerken, maar dan moest ik het (van mezelf) wel direct netjes opbergen. Mijn eigen voorraad was al wel op orde, maar de overige draden bleven maar liggen in de verpakking zoals ik ze ooit kreeg..


Bibs op de stoel, kaartjes en kluwen op schoot en wikkelen maar!


Het heeft me wat uurtjes gekost, bracht me wat (nodige) nadenktijd, maar nu ik met dit klusje klaar ben, durf ik jullie weer met een gerust hart mijn opgespaarde voorraad te showen. Klaar voor een nieuw borduur- en quiltwerk. Want (ook) die ligt klaar!

zondag 13 december 2015

{ GOED TE DOEN }

Oohh... je lacht je de riebels met zo'n kleine hum! Wat een ding.. Maar ook: wat een gedoe! Want eerlijk is eerlijk: het heeft natuurlijk wel wat om handen, zo'n kitten over de vloer  ;o)


Nu zijn we al tientallen jaren poezen in huis gewend, dus helemaal nieuw is het niet. Vandaar ook dat ik de stap eindelijk heb genomen. Er begint nu zicht te komen op een financieel wat stabielere periode, wat me de rust gaf 'ja' te zeggen tegen deze kleine dame. Ook al zijn er - zoals altijd - mensen die een dergelijke keus maar niet kunnen begrijpen: "Je hebt het al niet breed. Neem je ook nog eens een huisdier!". Dat klopt, maar ook een huisdier kan doen met minimale middelen, het is maar hoe je er mee om gaat. Een voorbeeld?

De aanschaf van de kitten plus eerste benodigdheden zoals onder andere een kattenbak, voer- en drinkbakjes, krabpaal, grind en brokken, kostte me niet meer dan € 30,00. Dat bedrag kon ik pakken uit mijn reservepotje. Daarnaast worden er nu natuurlijk ook wekelijks kosten gemaakt, waardoor mijn standaard boodschappenbudget iets strakker in haar velletje zal komen te zitten. Maar ook daar is een grote winst te behalen!

Haal ik een zak kattengrind voor rond of zelfs over € 5,00 (8-10 liter) of haal ik een zak voor nog geen € 1,50 (5 liter) per keer? Haal ik voor elke dag natvoer in huis (7 keer € 0,19 - € 0,83) of krijgt ze dit alleen in het weekend als verwenmoment? En de brokken: € 1,29 voor een kilo of € 6,99 voor 1,4 kilo? Je ziet het.. ook hierin kunnen heel bewust keuzes worden gemaakt. Andere koek wordt het natuurlijk als je huisdier ziek wordt of een aanvaring krijgt met derden (kind, ander dier of auto); ook daar ben ik me heel erg van bewust. Daarom blijft deze kleine drommel voorlopig maar gewoon lekker bij ons binnen  ;o)


Maar het gaat goed! De eerste dag at en dronk ze niets, maar dag twee was denk ik alle stress verdwenen en overwon de trek in iets lekkers. Ze eet nu goed, slaapt veel, is ondeugend (zoals het hoort) en oohh.. ze vindt het heerlijk om op schoot te komen liggen.. Vervelend!  ;o)  Zelfs met een breiwerk in de hand gaat het helemaal goed. Wat heb ik dan te klagen?

Oja.. één ding dan: ze heeft verschrikkelijke kleuren om te gebruiken in een foto. Zó donker! Maar ach.. weer boffen voor jullie: komen er in de toekomst niet (al te) veel foto's van haar voorbij..  ;o)

donderdag 10 december 2015

{ EVEN KENNIS MAKEN }

Het is even wennen, zo'n heel klein humpie in huis, maar wat hebben we naar haar uitgekeken! Bijna drie jaar zonder huisdier en steeds - wegens financiën - de komst van een nieuw poezenbeest voor ons uitgeschoven. Toen laatst de poes van een vriendin een nestje verwachtte...

Gisteren mochten we haar halen, de komende twintig jaar hopen we haar bij ons te mogen houden. Maak vandaag kennis met ons nieuwe gezinslid, maak kennis met

{ BODHI }

maandag 7 december 2015

{ EEN BRUTAAL MENS... }

... weet de (financiële) touwtjes zelf in handen te houden. Lees maar!

Vanmorgen plaatste ik op de Facebookpagina van Crafts 'n' Skills een kort bericht over het doen van de wekelijkse administratie. Hoe belangrijk het is om grip te hebben en houden op je financiën bleek bij mij wel vorige week.

Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen sta ik aan de voet van een schuldsaneringstraject. Zo'n traject betekend dat alle inkomsten niet meer naar jou, maar naar de gemeente worden gestort. De schulphulpspecialist bepaald welk bedrag ze daarvan op jouw rekening storten voor het betalen van vaste lasten en 'leefgeld'. Om er daarnaast voor te zorgen dat je niet weer of niet verder in de schulden raakt, bieden ze je 'budgetcoaching' aan. Al bij het intakegesprek voor schuldhulpverlening vond mijn coach het wel prima en wuifde het hele budgetcoaching voor mij van de baan. "Jij weet tot op de cent wat er op en van je rekening gaat, jij hebt hier verder geen hulp bij nodig."  ;o)  Een paar dagen later ging ik nog een stap verder..


Tijdens een (gratis aangeboden driegangen) diner op de Dag van de Gastvrijheid (19 november) kwam ik in gesprek met een plaatselijke zorgverlener. In dit gesprek hebben we onder andere gesproken over de minima en hulpverlening binnen ons dorp. En één van zijn opmerkingen is bij mij zo blijven hangen, dat ik - als gevolg van die opmerking - vorige week heel brutaal een voorstel aan mijn schuldhulpverlener heb gedaan. Want - zo schreef ik - zou ik gezien mijn financiële inzicht en accurate budgetbeheer niet alle financiën in eigen beheer mogen houden? Is het mogelijk dat de zij een af te lossen bedrag voor mij vast gaan stellen, welke ik dan gewoon maandelijks aan hen over kan maken?

Goedemiddag mevrouw (...),
Ik ga akkoord met uw voorstel. Ik ben het met u eens dat u prima uw financiën kan beheren, alsook het maandelijks reserveren voor schuldeisers. (...) Ik stuur u spoedig een beschikking (...) met daarbij het bedrag dat gespaard dient te worden.

Niet dat het financieel iets uit gaat maken - het besteedbaar bedrag blijft natuurlijk hetzelfde - maar ik mag wel alle financiën in eigen beheer houden! Weet je hoe fijn dat voelt? Alle zicht op je financiën gewoon zelf in de hand houden? Als dat geen pluim en dank je wel voor een goed bijgehouden administratie is..

Me is happy!  ;o)

vrijdag 4 december 2015

{ VOOR WIE WIL }

Voor wie het leuk vindt mijn 30-dagen challenge te volgen heb ik een kleine aanpassing. Vanmorgen heb ik namelijk besloten hier toch een aparte blog voor te maken. Ben je dus benieuwd naar onze opruiming, wat er ons huis verlaat of welke items er straks in de verkoop gaan (denk niet alleen aan boeken, maar bijvoorbeeld ook aan een lock-machine, elektrische weckketel of zelfs trouwjurk...) klik dan even door naar de volgende link:


Houden we de boel lekker een beetje gescheiden  ;o)

Fijne Sinterklaas!

donderdag 3 december 2015

{ MY BIGGEST CHALLENGE EVER }

Geen idee wat ik me nu weer in mijn hoofd heb gehaald, maar ik lijk wel 'insane'. En om er dan ook maar niet verder omheen te gaan draaien: afgelopen dinsdag (1 december) las ik via Instagram bij The Minimalists deze uitdaging. Je kent geen Engels zeg je? Geeft niet, ik vertaal het hier graag even voor je  ;o)


* * *

Whoa! Alweer de laatste maand van het jaar! Hallo december.

Laten we 2015 eindigen met een laatste ronde in loslaten. We noemen het 30-dagen Minimalisme Spel. Hier is hoe het werkt: zoek een vriend, familielid, iemand die bereid is zich te ontdoen van hun overtollige spullen. Ieder van jullie moet zich van één ding ontdoen op de eerste dag (1 december). Op de tweede dag twee dingen, op de derde dag drie, enzovoort, enzovoort. Alles kan weg! Kleding, meubels, elektronica, gereedschappen, decoraties enzovoort. Doneer, verkoop of recycle. Wat je ook doet, elk materieel bezit moet elke dag, voor middernacht, uit je huis en uit je leven zijn.

In eerste instantie is het een eenvoudig spel. Echter, in de tweede week begint het een uitdaging te worden als je ieder meer dan een dozijn items per dag weg probeert te werken. Wie het spel het langst vol kan blijven houden wint; je wint beiden als je het de hele maand vol kunt houden. En bonuspunten als je het spel met meer dan twee personen speelt.

Winnen of verliezen; we willen graag van je horen hoe het jullie vergaat. Deel je foto's op Instagram met behulp van onze #MinsGame hashtag.

Op je plaats? Klaar? Laat los!


* * *

Wie dit spel samen met mij durft te spelen of wie zich afvraagt hoe ver ik in deze challenge zal gaan, is welkom me (apart van mijn reguliere blogberichten) via Crafts 'n' Skills - the challenge te volgen.

Wish me luck!  ;o)

dinsdag 1 december 2015

{ EEN NIEUW PROJECT }

"Betrokken lucht en ook veel wind, geen mens die dat nog prettig vindt"

Haha! Nu stoppen met die veren in mijn poeperd hoor! Word er gewoon verlegen van..  *Ü*  Maar dank jullie wel! Vooral de herkenning hé? Ik weet stiekem ook wel dat het er om gaat wat voor persoon je van binnen bent..
Gelukkig regende het gister!  ;o)

* * *

Ergens vorige week ben ik begonnen met een wel heel grote opruimklus. Hier zal ik later nog op terug komen, maar wat ik er vast over kwijt wil is dat ik mijn voorraad wol eens flink onder de loep heb genomen. Welke wolletjes ga ik nog gebruiken? Welke zal ik tot in lengte van dagen in de wolbak laten zitten?


Bij het uitzoeken (lees: aardig wat bolletjes in een doos verzamelen om als verrassing naar een vriendin te versturen) kwam ik een flink aantal bollen witte bouclé tegen. Oja.. ooit gekocht, nooit aan begonnen. Eenmaal thuis kon ik er gewoon geen geschikt patroon voor vinden. Les geleerd: eerst een patroon, dan pas de bollen  ;o)

Ik herinnerde me nu dat ik in het verleden een leuk en makkelijk vest had gemaakt, maar door een iets te strakke manier van breien en waarschijnlijk een iets te kleine maat breipen, is het vest (door mij) nooit gedragen. Misschien zou het met deze wol wat kunnen worden? De kleur is naar mijn idee wel geschikt, het aantal meters benodigde wol zou voor het korte model voldoende moeten zijn en de benodigde breipen voor de wol is een halve maat groter dan in het patroon genoemd wordt, dus 'ja', ik durf het wel aan.


De eerste steken van mijn reversible wrap staan op de pennen en ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe dit exemplaar uit gaat vallen. Voorlopig lijk ik nog alle tijd te hebben om het af te krijgen; de echte winterse kou staat volgens mij nog niet écht op het program.

Heb jij nog iets (langdurig) op de pennen staan?

zondag 29 november 2015

{ EVEN EEN TRAAN }

Ondanks dat ik voor heter vuren heb gestaan werd het me vrijdag even te veel; ik liet wat waterlanders los. En niets had het te maken met mijn situatie, mijn financiële positie of iets van dergelijke aard. Het ging over mijzelf..

Zo lang als ik me kan heugen is mijn zelfvertrouwen ver onder nul geweest. Niets of niemand, geen vrienden, relatie of zelfs huwelijk, heeft mij door de jaren het gevoel kunnen geven dat ik van waarde ben. Vaker dan nodig werd ik achter mijn rug om besproken of uitgelachen om de keuzes die ik deed. Of het nu ging om mijn principes, de opvoeding van mijn kids, mijn smaak voor muziek of mijn genoegen in handwerk; niemand leek mij te waarderen om wie ik van binnen werkelijk ben. Commentaar en gelach te over.

Met het terug mogen vinden van mijn grote liefde, ging ook de groei van mijn zelfvertrouwen van start. Keuzes die ik maak worden gewaardeerd, gezien als een deel van mij, van wie ik ben. En dat voelt fijn! Niet dat alles nu maar goedgekeurd wordt voor mijn 'feel-good-mood', nee.. ik maak écht wel keuzes waar hij bij wijze van spreken zijn neus voor op haalt of een hele andere mening over heeft, maar dan praten we er over, we vragen naar elkaars gedachten en waarderen elkaar daar in. Het is immers datgene wat die persoon zo mooi maakt zoals hij of zij is. Niet?


Daardoor ging afgelopen jaren niet alleen het vertrouwen in mijn keuzes omhoog, ook mijn zelfvertrouwen kreeg een boost. Er kwam in de woonkamer pontificaal een spiegel te hangen; ik kon niet anders dan er dagelijks in kijken. En met de tijd raakte ik dan ook gewend aan mijn eigen beeld, begon ik het meer en meer te waarderen. Mijn probleemzones probeerde ik te accepteren en begon te houden van het beeld dat ik zag. Klinkt dat misselijk? Ach.. het waren nog maar momenten hoor. Buiten de deur kon het alweer heel anders zijn..  ;o)

Vorige week maakte ik echter - blijkt nu - een voor mij compleet verkeerde keus: doordat ik een vrij lang en smal gezicht heb, een kledingadviseuse had gesproken én Pinterest tot vervelends toe had uitgespit besloot ik mijn huiskapster te vragen mijn kapsel aan te passen.. Het gebeurde woensdag, vrijdag brak mijn spanningslijn: het zag er niet uit. Van wat ik nu dagelijks in diezelfde spiegel zag, kon ik niet anders dan denken aan wijlen Armand. Misschien een aardige man, maar zijn kapsel.. (dit wordt een langer bericht dan verwacht) Het huilen stond me nader dan het lachen en vrijdag brak dus het lijntje, tranen biggelden over mijn wangen.. spijt! En nog niet eens voor de keuze een pony te laten knippen, maar wel voor de keuze het niet bij een professionele kapper te laten doen..

Zaterdagmorgen, kwart over acht in de morgen loop ik naar een topkapper binnen ons dorp. Mijn laatste strohalm, mijn hulp in moeilijke tijd. Met een knip vol (voor heel andere doeleinden) opgespaarde zakcenten stap ik binnen. "Kan ik je helpen?" Mijn dagen opgekropte water voel ik weer boven komen. "Nou," zeg ik met een brok in mijn keel "gezien de bijstand ben ik in geen jaren bij een echte kapper geweest". "En kijk.." en laat haar een selfie van mezelf met gezond natuurlijk haarlakloos haar zien. "Zo zat mijn haar nog afgelopen woensdag.. En nu zit het zo." Ze kijkt naar de foto, kijkt naar mij, slaat haar hand voor haar open gevallen mond en probeert niet al te hard te klinken. "Oooh... vré-se-lijk..."


Ze plukt wat aan mijn haar, probeert haar verwondering binnen te houden, maar haar 'vre-se-lijk' haalde de eerste traan al over het randje. Sta ik dan.. veertig jaar, met tranen over mijn wangen, als een klein kind verdrietig bij een kapper. "Hier kan ik niets aan doen.. Het is echt helemaal verpest..".

"Kun je niet een beetje..".

"Nee.. het spijt me.. hier kan ik écht niets aan doen" en de volgende traan kruipt over mijn wang. "Het klopt gewoon niet.. Bovenop zitten veel te korte plukken, die moeten eerst weer helemaal aangroeien. En hier.. hier is een hele hap uit geknipt. Hé? Hoe heeft ze dit nou toch gedaan.. En dan hier.. ze heeft gewoon door je haarlijn heen geknipt. Het is écht niet goed zo en ik kan er écht niets aan doen.. Het is scheef en ook zeker een centimeter te kort geknipt.. Het spijt me.."

Mijn verschijning en het besef wat dit alles met me doet moet haar hebben geraakt, want ze laat me toch nog even in de stoel plaats nemen. Ze kijkt nog eens, pakt een plukje en knipt er hier en daar toch nog wat weg. Met tonnen aan styling-informatie, een proefpotje van iets-wat-ik-niet-meer-weet en de verzekering dat ze er over een maand of twee wel wat van kan maken, loop ik naar huis. Nooit meer. Dit écht nooit meer!

Hoe mijn haarknipbeurten er in de toekomst uit gaan zien weet ik nog niet. Voorlopig wordt er in iedere geval niet meer aan mijn haar gezeten. Niet eerder dan dat ik weer zonder schuim, lak, spul, föhn, troep of iets anders fatsoenlijk mijn bed uit kan stappen. Een onnodige kostenpost en milieuvervuiling. Báh! Nee.. dit nooit meer. En oh! Mocht je me komende maand toch ergens even snel voorbij zien komen? Zeg maar even niets. Ok? Zeg maar gewoon even niets. Ben van binnen even veel te druk mijn zelfvertrouwen weer wat op te krikken..

woensdag 25 november 2015

{ KORTING IS LEUK }

'November met veel kille vlagen, brengt kou, reuma en andere plagen'

Het is nog vroeg als ik vanmorgen in de supermarkt door een moeder van school aangesproken wordt. "Hé, kom eens mee, ik wil je wat laten zien. Weet je hier al van?" en ze begeleid me naar de schappen vol wasmiddelen. "Ken je de site 'korting is leuk' al?", maar nee, daar had ik nog niet van gehoord. "Moet je eens op gaan kijken, kijk.." en ze pakt er een pak A-merk wascapsules bij. Volgens haar zou ik dit - met een bon van de bewuste website - gratis mee mogen nemen. Of nou.. twee stuks zelfs, want in de winkel geldt ook nog de actie 1+1 gratis. Twee pakken wascapsules van iets van een kleine € 7,00 per stuk gratis mee is een totale winst van pak hem beet € 13,00 à € 14,00!


Al lopend op weg naar huis gaan mijn radertjes draaien  ;o) Zou ik het product normaal hebben gekocht? Nee. Heb ik het (écht) nodig? Nee, want ik wilde juist minder fabrieksafhankelijk zijn. Daarnaast kunnen wij met onze gevoelige huidjes helemaal niet tegen alle chemische schoonmaakpoeders. Maar goed.. dan zou ik wel de poeder voor alleen de handdoeken kunnen gebruiken. Gratis dure schoonmaakpoeder is natuurlijk wel lekker. Maar wacht eens even.. was het nu eigenlijk waspoeder of afwaspoeder..  ;o)  Zo verschrikkelijk veel verschillende bomen in die winkel dat ik het bos niet meer kan zien. Geef mij maar basic, simpel, eenvoudig; een zeep, een waspoeder, een.. maar niet zo veel verschillende verpakkingen op een rij.

Doet me trouwens denken aan een gedachte die me gister door het hoofd schoot: zou het wat zijn om een heel winkelcomplex op te bouwen uit oogpunt van autisten? Een heerlijk prikkelvrij centrum, zonder talloze reclameborden buiten op straat? Geen schreeuwerige actieborden, aanplakbiljetten of volgebouwde toonbanken? Haast kleurloze, identieke verpakkingen binnen een winkel? (dit doet AH met de basic-serie dan weer heel erg fijn!) Brood alleen bij de bakker, vlees alleen bij de slager, een ouderwetse kruidenier? Oohh... wat een heerlijk droombeeld..

Voor vanmiddag met de kids. Die maken we natuurlijk lekker zelf van gedroogde maïskorrels uit de standaard voorraad! 

Anyway.. we hadden het over de kortingen  ;o)  Ik heb een snelle spiek op de site genomen, maar inmiddels met het besluit geen gebruik te maken van de actie. En al helemaal niet meer toen ik op de site gevraagd werd al mijn persoonsgegevens in te voeren. Nee.. ik hou het bij de basis artikelen, zo veel mogelijk zonder A-merken, dan ben ik net zo goed en goedkoop uit, zonder verdere verleidingen. Want dat is naar mijn idee toch echt waar dit alles om draait; het verleiden van de kooplustige, op koopjes jagende consument.

Voor wie wel een shotje wil wagen: www.kortingisleuk.nl Stort ik me nog even op wat mandarijntjes en een litertje ayurvedische 'throat comfort'-thee, want helemaal de oude zijn we nog steeds niet..  ;o)

Fijne dag!

dinsdag 24 november 2015

{ STOP! }

"Stop. Stóp! Stóóóp!!" zou ik willen schreeuwen.
"Doe het niet! Trap er niet in!", maar ook ik doe er zelf nog veel te hard aan mee..

Het geschreeuw in mijn hoofd kwam gister toen ik tijdens de aflevering van 'The Last Alaskans' ongevraagd het zoveelste overprikkelende reclameblok voor mijn kiezen kreeg. Scheermesjes in je brievenbus ontvangen, moordende computerspellen.. met daarnaast een 'let-wel-even-op-hoe-we-de-wereld-aan-het-verzieken-zijn'-spot. Wat willen 'ze' nou? Dat we blijven kopen, of dat we bewuster gaan leven?


Maar ik zei het al: ik doe er zelf ook nog veel te hard aan mee. Al moet ik zeggen dat het steeds beter gaat. Stukje bij beetje gaan mijn wekelijkse uitgaven aan boodschappen omlaag, maar weet ik mijn gezin wel goed en gezond te voeden. Vooral de bewustwording en de vraag of ik dat wat ik wil kopen nodig heb, helpt me hierbij.

Daarnaast probeer ik ook steeds meer zelf te maken. Niet alleen qua handwerk, ook qua beleg voor op mijn brood bijvoorbeeld, het brood zelf, lekkers voor bij de koffie of thee. Wat me nu nog niet lukt - maar waar ik dan wel weer heel bewust me bezig kan zijn - is het verbouwen van mijn eigen groenten en fruit. Een wens diep van binnen, maar op vier hoog achter nog steeds niet voldoende haalbaar.

Nog even terug naar die 'vraag-der-bewustwording': kan ik het zelf maken? Heb ik winkels en supermarkten nog wel nodig? Kan ik af van dat gevoel dat er ergens hoog boven een gemeen grijnzende man handenwrijvend naar beneden staat te kijken met de woorden "Gna, gna, gna.. daar gaat er weer zo één.. Weer één die er in trapt!"?

Ik ben en blijf er van overtuigd dat we veel sterker zijn en staan dan de meesten van ons denken. We zijn geen slaven van de consumptiemaatschappij, we hebben ons als slaven gemaakt. Geeft niet! We zijn er immers allemaal ingetrapt. Maar we kunnen er wel wat aan doen. Het tij keren. En dat kan al heel simpel door je bewust te worden van wat je koopt. En waarom je het koopt. Wat is er mis met het alleen maar kopen van de (noodzakelijke) basisartikelen? Wat brengt ons steeds dat we maar blijven kopen, kopen, kopen.. van niets?


Echt hoor.. ik ga ook ons eigen koopgedrag (voor de zoveelste keer) maar weer eens onder de loep nemen.

  • Wat koop ik?
  • Waarom koop ik het?
  • Is de aankoop noodzakelijk?
  • Kan ik het niet zelf maken?

De boodschappen voor deze week zijn inmiddels al weer binnen en met een totaal van nog geen € 30,00 vind ik dat ik het weer prima voor elkaar heb gekregen. Het voelt écht als weer een stukje minder afhankelijk van de 'grote boze fabrikanten-kliek'. YES! En voor wie zich afvraagt wat we deze week voor die drie tientjes op tafel hebben staan:

maandag - brood
dinsdag - aardappelen, spruiten, rund
woensdag - rijst, wortelen, kalkoen
donderdag - aardappelen, spinazie, ei
vrijdag - spaghetti

Het weekend worden allerlei samengestelde left-over maaltijden, want mijn halfjaarlijkse diepvries-schoonmaak-dag is weer op komst... 

Fijne dag!

zondag 22 november 2015

{ GRANDPA }

Plots was het daar. Dichte neus, pijn in het hoofd, maag drie maal in de rondte en krampen in de buik. Wat maandag na al een fiks aantal dagen getob eindelijk begon, werd na een dag of drie wat minder, maar houdt tot op heden nog steeds veel te veel aan. Dagen vullen zich met snotteren, hoesten, proesten, snuifwater, thee, honing en vitaminen. Mama zit in de lappenmand..


Om toch iets met jullie te delen: een songtekst welke bij mij van de week steeds maar weer de kop op steekt. Lees zelf maar. Ik duik nog heel even onder..  ;o)

     Grandpa.. tell me 'bout the good old days.
     Sometimes it feels like this world's gone crazy.
     Grandpa.. take me back tot yesterday,
     where the line between right and wrong,
     didn't seem so hazy

         Did lovers really fall in love to stay?
         Stand beside each other come what may?
         Was a promise really something we both kept,
         not just something that we'd say and then forget?
         Did families really bow their heads tot pray?
         Did daddies really never go away?
         Whoa oh Grandpa,
         Tell me 'bout the good old days.

     Grandpa.. everything is changing fast.
     We call it progress, but I just don't know.
     And grandpa.. let's wander back into the past
     and paint me a picture of long ago.

         Did lovers really fall in love to stay?
         Stand beside each other come what may?
         Was a promise really something we both kept,
         not just something that we'd say and then forget?
         Did families really bow their heads tot pray?
         Did daddies really never go away?
         Whoa oh Grandpa,
         Tell me 'bout the good old days.

vrijdag 13 november 2015

{ IN DE WACHT }

Zou het Abigail zijn die zorgt voor deze onstuimige dag? Hagel, regen, onweer en vooral die harde wind? Ik hoorde er van de week al over op de radio. BBC Radio 2 om precies te zijn (leuke, interessante, serieuze gespreksstof zonder irritante reclameblokken tussendoor) waar al eerder werd gesproken over diverse voorzorgsmaatregelen. Afgesloten scholen, bruggen, minder of geen afvaarten.. Ik vind het eigenlijk wel prettig, storm op komst.. Krijg ik misschien eindelijk dat heerlijk behaaglijke herfstige gevoel. De kachel is overdag nog niet aan geweest! Wel zuinig natuurlijk, maar toch.. En neem nou dat Sinterklaasjournaal. Is het écht al bijna zover? Zet die heilige dakruiter écht morgen zijn voeten weer in ons land? Schoentjes in de gang..

Gelukkig had ik al schoencadeautjes in huis gehaald en raak ik niet in paniek. Juist nu ik in afwachting ben van 'het vonnis', ben ik blij dat ik deze voorzorgsmaatregel heb genomen. Wat ze ook met mijn geld gaan doen; mijn kinderen krijgen cadeaus! En we gaan traditiegetrouw voor een heerlijk gezellige pakjesavond, met snoepgoed, warme chocolademelk, slagroom en cacao, precies zoals wij het vroeger mochten beleven.


Er heerst sowieso een bepaalde rust in mijn lijf. Voor nu zijn er immers geen stappen meer te ondernemen; ik kan alleen maar wachten tot er een brief vanuit de schuldhulp komt. Zij zijn nu een plan van aanpak aan het maken, zij gaan onderhandelen met de gemeente en de bank, zij sturen brieven naar al mijn inkomensbronnen, zij bepalen straks wat ik per week mag gaan besteden, zij.. en ik heb even niets meer in en om handen. Geen zorg, geen geregel, geen spanning.. Binnen nu en Sinterklaas mag ik mijn vonnis verwachten: mijn besteedbaar inkomen voor de komende drie jaar. Als dat geen rust en houvast geeft!

Het brengt me weer een stukje dichter bij mezelf. Dat merkte ik ook van de week weer toen ik op Lida's blog haar enthousiaste verslag over een quiltweekend las. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd waarin ik veel handwerkte, buiten het breien om. Ik borduurde en naaide leuke kleine projectjes, durfde steeds wat grotere werkstukken aan, maar nu? Het maakte dat ik de kast in dook en een weggefrommeld handwerk pakte. Een compleet handwerkpakket voor een klein vingerhoedjesquilt. Ooit enthousiast gekocht bij de Quilthoeve, maar dus half afgemaakt in de kast belandt.. (achteraf waarschijnlijk ook door de - voor mij - veel te onrustige kleurcombinaties).


Met het tevoorschijn halen, uitleggen en toch weer eens zien hoe ik ooit zo handig was de lapjes aan elkaar te zetten, kwam mijn dochter om het hoekje kijken. "Wow! Dat is mooi mam! Wordt dat een dekentje voor mijn pop?"

En zo zal het geschieden..  ;o)

maandag 9 november 2015

{ EEN DAG OP PAD }

Een herfstige dag met flink wat wind. Een zegen voor elke huisvrouw zou ik zeggen. Toch? Zeker als het maandag wasdag is..  ;o)

Vanmorgen na het opstaan ging de eerste grote lap al naar buiten. Gewoon voor het luchten; het grote sprei over de lijn. Met één druk op de knop ging een eerste was van start (die had ik de avond ervoor al klaar gezet) en nu - 'as we speak' - zit de derde was er al weer in. Niet helemaal de planning, maar met een sporadisch nachtelijk natte kleuter moet er nu eenmaal wel eens een extra was worden gedraaid.


Met inmiddels alweer de vierde mok thee ga ik eindelijk even zitten en denk terug aan afgelopen weekend. Wat een ervaringen, wat een drukte (voor mij dan), maar oh.. wat waren afgelopen dagen goed. Het begon eigenlijk vrijdag al: zowaar weer ouderwets wat post in de bus. Genieten! Een vrolijke verhuiskaart en een sprankelende envelop met 'gewonnen' vlaggetjes. Dit laatste gaat uiteraard vervolg krijgen!

Zaterdag gingen we op stap en bezochten in het World Trade Center Rotterdam de jaarlijkse Startersdag van de Kamer van Koophandel. Een hele ervaring, kan ik je zeggen. Overal stands met tips, tricks en ideeën om jouw service of product te laten slagen. Naast administratie- en boekhoudkundige kantoren, webdesigners en gemeenten kon je door dames van het Grafisch Lyceum gratis een ontwerpschets voor je logo laten maken, stonden er professionele fotografen klaar voor gratis profielfoto's, gaven twee dames gratis kleur- en kledingadvies.. We volgden diverse workshops, maakten contact met mede- en reeds gestarte dromers en och.. het was een dag vól indrukken en ideeën. Mocht je zelf ideeën hebben om een bedrijf te beginnen, dan raad ik je zeker aan de volgende startersdag in de gaten te houden. Als ik het goed heb is dit evenement één maal per jaar, steeds in de eerste week van november.

Maar wat we daar eigenlijk te zoeken hadden? Wordt vervolgd..  ;o)


Zondag was een dag van bijkomen. Leuk hoor, zo'n drukke enerverende zaterdag, maar ik zal er deze hele week voor moeten boeten. Zo veel energie trekt het me en zo 'ziek' is mijn lijf.. (zo klinkt het wel ernstig.. weet niet.. ziek.. tja.. ziek is mijn lijf wel, maar ziek-ziek? Lastig woord..)  :-(

De boodschappen voor deze week zijn al wel gedaan, de was nu bijna ook, de rest van de dag gebeurt er verder niets meer. Zitten, een kop thee, misschien mijn ogen even dicht. Oh nee! Dat kan ik dan weer niet. Dom hé? Maar dat doet een moeder niet. Toch?  ;o)

Fijne week allemaal!

vrijdag 6 november 2015

{ ON THE ROAD - QUACKJESWATER }

Zomaar even tussendoor, op een heerlijk zonnige, herfstige dag. Niet al te ver van huis, maar toch ver genoeg om de wereld heel even achter je te laten. Samen op pad. Net in het staartje van de spits rijden we richting het westen van ons land. Dwars door kilometers lang industriegebied, de ene schoorsteen na de andere. 'Wolkenmakers', noemden we ze vroeger gekscherend, maar wat een trieste bedoeling is het eigenlijk als je het zo ziet.


Gelukkig hoeven we hier niet lang te blijven. We schieten de tunnel door en belanden weer in wat groener wordend land. Of meer.. grote velden akkerbouw. We schieten een boeren landweg op en hey! Het lijkt wel of ik hier wel eens eerder ben geweest.. Maar.. hé? En dan ineens herken ik het weer. Ja hoor! Niet veel verderop langs deze weg ligt 'de Wilgenhoek'. Een mini-camping waar al menig quiltende blogster haar weg naar vond.

We slaan de weg af, rijden nog een paar kleine kilometers verder en vinden de plek van onze bestemming. Vandaag lopen we een klein rondje om het Quackjeswater (Voornes Duin). Loop je met ons mee?

In de inham achter het kleine 'eilandje' beetje links van het midden spotten we een lepelaar.
En net iets verderop vloog tweemaal een prachtig blauw ijsvogeltje voorbij. Hoe bijzonder!

Even een kleine pauze..

Tussen alle mooie aardse herfsttinten in staat daar plots het prachtig lilakleurig hondsviooltje

Een prachtig pad.. Naar waar?

Nog een aantal hoogtepunten op een rij:

  1. Op een verhoging staat het uitzichtpunt met verrekijker. Vanaf dit punt heb je goed zicht op het duinmeer met in het midden de broedkolonie van lepelaars en aalscholvers.
  2. Lepelaars zijn trekvogels die in Afrika en Zuid-Europa overwinteren. De eerste vogels keren vaak al in februari terug naar de broedkolonie. De laatste jaren broedt er rond de 150 paar.
  3. Tot halverwege de 20e eeuw werd nog drinkwater gewonnen uit het Quackjeswater. Nu groeien in en rond het kanaaltje dotterbloem, gele lis en verschillende soorten orchideeën.
  4. Op een wat hoger en droger deel van het duin staat een 80 tot 100 jaar oud duin-eikenbos. Het bos heeft een goed ontwikkelde ondergroei en is daardoor rijk aan soorten planten, insecten en vogels.
  5. In het natte deel is een moerasbos ontstaan met vooral elzen en wilgen. In het voorjaar bloeit de gele lis uitbundig. Klimplanten als kamperfoelie en hop slingeren als lianen door de takken.
  6. Het duinmeer is rijk aan vis. Het oefent dan ook grote aantrekkingskracht uit op visetende vogels als ijsvogel, blauwe reiger en grote zilverreiger. Ook verschillende eendensoorten zijn op het water te zien.
  7. In het buitenste duin houdt Natuurmonumenten grote stukken open. Opgaande begroeiing wordt verwijderd. Zo blijft er ruimte voor duinplanten van droge duingraslanden als hondsviooltje, vleugeltjesbloem en driedistel.
  8. In de de zomermaanden staat manshoog koninginnekruid weelderig in bloei. Op zonnige dagen wemelt het van vlinders als atalanta, kleine vos, gehakkelde aurelia en bont zandoogje.
  9. Overtollig regen- en kwelwater verlaat het Quackjeswater aan de oostzijde. Hier is ooit een afwatering gegraven. Zo'n afwateringsslootje wordt duinrel genoemd.
(bron: Natuurmonumenten)

De vanaf de zestiende eeuw uitgestoven duinvallei die zich ontwikkelde tot moerasgebied

woensdag 4 november 2015

{ ZERO-WASTE - DE VAATDOEK }

Hoog tijd voor weer een lekker 'ik-ben-nu-even-niet-met-al-dat-geld-gedoe-bezig'-bericht. Want nu de klok bijna niets anders lijkt te slaan dan al die financiële rompslomp, er is natuurlijk heus wel leuks onder de zon! Zo (b)lijkt bijvoorbeeld mijn vertaalde patroon voor zelfgemaakte vaatdoekjes eindelijk zijn weg naar creatieve volgers te vinden. Leuk!


Vorige week nog deed ik een creatieve vriendin twee bolletjes katoen cadeau. "Precies genoeg voor twee van die schoonmaakdoekjes" zei ik er nog bij. Hoe verrast was ik te zien dat er een dag later een eerste doekje van haar pennen kwam en het tweede ook al voor de helft gemaakt was? Ik hoop toch zo dat zij met haar enthousiasme de doekjes-trend ook weer door weet te geven..

Maar wat is er nu zo super aan die malle doekjes, vraag je je misschien af? Nou.. het is eigenlijk heel simpel. Ten eerste is het een heel leuk en simpel breiwerkje wat je werkelijk overal mee naartoe kunt nemen. Geen grote of ingewikkelde steken of telpatronen, maar alleen de steken recht, averecht, een 'gat' maken (draad omslaan, maar deze niet breien) en minderen (twee steken samen breien). Heb je hem nog?  ;o) Nee echt.. het is een heel makkelijk patroon!


Een bijkomend voordeel (en daar maak ik ze natuurlijk voor): ze maken uitstekend schoon, zijn slijtvast en zero-waste! Valt dat niet onder de categorie milieuvriendelijk en/of financieel aantrekkelijk?  ;o)  En ohja! Hier in de familie staan de heerlijk zachte doekjes inmiddels ook al bekend als heuse 'troost- of kroeldoekjes'..

Tot slot zomaar een vraag uit nieuwsgierigheid hoor, maar wat houd jou nog tegen zo'n eigen schoonmaak-kroel-vaat-doek te breien? Koudwatervrees? Euh.. misschien een andere reden? Ik ben zo benieuwd! Het is namelijk zo'n heerlijk, leuk en vooral ook dankbaar werkje..  ;o)

P.S. Wie al wel overstag is gegaan en het leuk vind zijn of haar pronkdoekjes te showen, kan een foto sturen naar ons mailadres. De foto's worden dan voorzien van naam geplaatst op de pagina van het patroon.

maandag 2 november 2015

{ DE KEERZIJDE }

Zo.. nu eerst even een bakkie. Na een relaxweekend vol zon, buiten hangende was, try-out recepten en samen-zijn, is het nu weer tijd voor het dagelijks ritme. School, werk, wassen, boodschappen, poetsen.. het komt steeds maar weer terug hé?  ;o)

Toch probeer ik momenteel even een nieuwe draai te vinden. Met de brief van vorige week is er weliswaar een enorm grote zorg van mijn schouders gegleden; er zit ook een keerzijde aan. Eén van de belangrijkste punten om in aanmerking te komen voor de schulphulp is het afstaan van mijn o zo lieve kleine oude vertrouwde autootje.. :o(

Door een klein leesfoutje een hele foute cake weten te fabriceren   :o(
Nahjah.. daar zijn de try-outs voor..  Volgende keer beter?!

Ergens snap ik het wel; het kan een flinke kostenpost zijn. Maar om heel eerlijk te zijn.. mijn tuffertje gaat al flink naar de twintig jaar en kost me per maand aan verzekering en belasting nog geen vijftig euro. Niet echt een grote besparing lijkt me. En nu weet ik wel dat er ook nog benzine in moet om haar te laten rijden, maar daar ben ik natuurlijk zelf bij. Per maand reserveer ik daar een zelfde halve snip voor, maar rij dat in werkelijkheid echt niet steeds weg. Daarnaast is het naar mijn idee zo: nú heb ik nog een autootje. Verkoop ik hem, vang ik er hooguit een euro of drie-, vierhonderd voor. Dan moet ik drie jaar zonder doen, maar dan? In drie jaar schuldhulp kan ik geen 'nieuw' karretje bij elkaar sparen. En al héb ik een klein zakcentje opzij kunnen leggen; wat koop je daar dan nog voor?

Wat ik zo erg vind aan het wegdoen van mijn bolide: mijn sociale contacten, ofwel mijn landelijk verspreide familie en vrienden. De uitjes van de kids, naar vriendjes en sport bijvoorbeeld. Maar ook mijn wekelijkse boodschappenrit komt in het gedrang. Op zich natuurlijk ook wel weer op te lossen door elke dag een kleinere boodschap mee te nemen, maar met een energielevel van lik-me-vessie is werkelijk élk uitstapje al te veel..  :o(

Maar goed. We laten het nog maar even op z'n beloop. Kreeg ik vorige week woensdag de brief van de gemeente, werd ik donderdag gebeld door de schuldhulpverlener en heb ik voor deze week al een eerste afspraak in de agenda staan. We wachten het toch nog maar even af..

Mooie week!

woensdag 28 oktober 2015

{ GROEN LICHT }

Ik moet nog beginnen met mijn verhaal of met het tikken van de berichtkop voel ik mijn emoties omhoog komen. Alweer! Pfff... vermoeiend hoor! Maar gelukkig zien we eindelijk weer wat licht aan het eind van de tunnel verschijnen.

Een enkeling opperde vorige week voorzichtig of ik misschien niet wat extra hulp kon/moest gebruiken, maar ik kan jullie vertellen; die is er al. Niet alleen mijn partner is een enorme rots in de branding, ook mocht ik via mijn vriendin een geweldige therapeut leren kennen en met elkaar maken we nu stap-voor-stap een weg vrij naar een (heel wat) minder emotionele toekomst. Banden worden doorgesneden, dromen waargemaakt.. en dat dus met wat hulp van buitenaf. Daarnaast lees/leer ik ook nog eens heel erg veel en probeer ik na het vele jaren wegcijferen van mezelf, mezelf stukje bij beetje weer terug te vinden.



Maar dat was niet waarvoor ik vandaag achter mijn pc kroop. Ik heb groen licht gekregen. Groen licht om bij de gemeente het traject in te gaan samen een grote schuld weg te werken. Gewoon groen licht..

GROEN LICHT!

( .. breekpunt .. )

Pfff... het kopiëren van stapels papieren en administratie, het wederom binnenstebuiten gekeerd worden, nogmaals mijn privacy open en bloot gooien heeft gelukkig een positieve uitkomst gekregen. YES! De gemeente gaat mij helpen de enorme schuld die ik voor mijn kiezen heb gekregen weg te werken. Zij zien gelukkig ook in dat een alleenstaande uitkeringsmama niet in staat is binnen drie jaar tijd een halve ton weg te werken.. YES!


Hoe nu verder, daar heb ik geen idee van. Het wordt bikkelen, maar ach.. dat is mij inmiddels wel bekend. Nog niets nieuws dus onder de zon. De vraag is alleen: hoe zou dat dan precies gaan, hoeveel 'mag' ik per week van mijn eigen geld uit gaan geven, is er ruimte om een buffertje aan te leggen voor een (grote) huishoudelijke uitgave, kom ik met mijn stomme dure dieet en zorgkosten nog wel uit?

Het zijn vragen die nog even op zich laten wachten, zo begrijp ik uit een vandaag ontvangen brief.  De schuldhulpverlener zal binnenkort contact met me opnemen en samen gaan we bekijken wat de beste manier is om aan mijn financiële situatie te werken. Door bijvoorbeeld (deze is leuk!) te budgetteren, zo schrijft de gemeente..  ;o)

Anyway.. de brief wordt beëindigd met de woorden 'de schuldhulpverlener bemiddelt voor u'. Nou.. als dat geen zware last van mijn schouders af is!

(wordt vervolgd)

maandag 26 oktober 2015

{ ESCAPE TO THE COUNTRY }

Het is vrijdagmorgen, net na tien als we de stad achter ons laten. In de achterbak twee rugzakken vol kleding en proviand: we gaan er even samen tussenuit. Naarmate we verder het Brabantse land inrijden, zien we met de kilometers meer en meer groen om ons heen. Of nou.. groen.. het groen is op sommige plekken al aardig mooi verkleurd naar bruin, geel, oranje of rood. De herfst heeft hier al mooi zijn intrede gedaan!

We gaan weg van de snelweg en nog geen kwartier later worden we warm welkom geheten op het erf waar we mogen overnachten. Onder het genot van koffie en thee met zelfgemaakte pompoentaart leren we de bewoners een beetje kennen en niet veel later mogen we ons onderkomen inspecteren. Wat een gezellige accomodatie! En zo heerlijk sfeervol aangekleed!


Wanneer we alleen gelaten worden, zetten we onze rugzakken neer en laten ons op twee heerlijk comfortabele stoelen zakken. Met voor ons een aantal - door de vrouw des huizes voor ons geregelde - wandelkaarten en -routes, bedenken we nog even voor een boodschap naar het nabijgelegen dorp te gaan en dan.. even niets.. Niets moeten regelen, niets moeten poetsen, niets moeten denken, gewoon alleen maar even 'zijn'...

Op steenworp afstand van ons verblijf vinden we een open haard. We mogen - is ons nadrukkelijk gemeld - naar wens hout pakken, vuur maken, genieten van wat voor ons zo bijzonder is. Want hoe stevig onze droom van een zelfvoorzienend buitenleven ook is; binnen stadse muren, vier hoog achter, is dit soms lastig na te leven. Probeer op je balkon maar eens een vuur te maken of een schaap te houden voor wat wol. Alleen onze kuip-moestuin is een kleine opstap naar waar we.. (zucht..) Onder het genot van een wijntje mijmeren we verder de avond in..


Zaterdagmorgen.. vroeg uit de veren, we gaan op pad! Na een comfortabele nacht, wakker wordend met net naast je slaapplaats het getjilp en gefluit van vogels, geloei van een koe en ergens ver weg nog de roep van een uil.. Paarden zagen we dit weekend trouwens ook te over: in de stal, in de wei, in de stad, over de weg, voor een kar.. Voor velen misschien een heel natuurlijk beeld, ons viel het gewoon op!  ;o)

Terug van onze 3-uur durende ochtendwandeling aan de Loonse en Drunense Duinen besluiten we nog een kleine 5 kilometer rondom de plas van De IJzeren Man te maken. Het weer is mooi, de meters zitten toch al lekker in de benen; we wandelen vandaag gewoon nog even door. Op weg naar het natuurgebied ontdekken we wat kastanjes langs de weg en spreken af er op de terugweg een paar van mee te nemen. Je weet wel, gewoon een handjevol om er de kinderen mee te verrassen of misschien een recept te zoeken waar we er een paar voor kunnen gebruiken. Maar wat schetste onze verbazing? Toen we heel netjes buiten de erfgrens aan het rapen waren, kwam de bewoonster naar buiten. "Ojee" dacht ik (met mijn stadse ervaringen) nog, maar nee! Helemaal fout. De dame in kwestie vroeg ons of we misschien in de tuin wilden komen rapen. Daar waar de kastanjes nog niet zo plat gereden zijn, daar lagen ze in het gras, op een bedje van mos, daar lagen er nog veel meer! En nadat we verbaasd en verrast haar aanzoek accepteerden, kwam ze ook nog met een aantal grote plastic tassen naar buiten; konden we er nog wat meer meenemen.. Nou zeg ik je!  ;o)


Een kleine twee dagen weg van de veel te grote rompslomp en verplichtingen, nog geen uurtje bij onze eigen stadse stapelbungalow vandaan. Het bracht me zaterdagavond (dúh!) wederom in tranen. Wat hebben we genoten! Wat hebben we een paar warme mensen mogen ontmoeten en wat hebben we fijne gesprekjes gehad, prachtige momenten..

Er is weer stof tot bloggen, stof tot nadenken, stof tot verder dromen. Ik kan dan ook maar komen op één simpele eindconclusie:

Wàt een zegen..  *Ü*

vrijdag 23 oktober 2015

{ DE DINGEN DIE GEBEUREN }

Na het lezen van Martine's bericht zat ik in tranen en bracht geen woord meer uit. Haar verhaal pakte me, ik herkende er in heel veel.

In mijn vorige bericht schreef ik dat er momenteel te veel gebeurde. Veel te veel. Goede dingen, lastige dingen, dingen om naar uit te kijken en dingen om van mijn schouders te laten glijden. Het kostte me een volger..

Echt.. ik zou willen dat ik puf had. Ik zou willen dat ik heel de dag groen bezig kon zijn, creatieve uitspattingen had en ook nog de boel aan kant kon houden. Geld en eten, dat is alles waar het bij mij momenteel om draait. Feit is dat ik haast niet meer weet waar de stofzuiger staat. Laat staan het strijkijzer, het is allemaal al zo lang geleden.. Maar mijn lijf wil niet meer. Mijn lijf is óp. Hoe graag mijn hoofd nog wil, hoe hard mijn positieve drive van binnen ook gilt; mijn lijf.. is.. op..

Ik hoor het mijn ex-man nog steeds zeggen; "Ach mens, er is niks aan de hand. Zoek je weer eens aandacht?" En voor eens.. voor eens zou ik willen dat hij gelijk had.. Dat ik gewoon met mijn vriendinnen ongedwongen onze favoriete tearoom in kon stappen, met mijn kinderen alle recepten van de Great British Bake Off kon proberen. Dat ik onderweg bij de pomp een echte foute power-reep kon kopen of 's avonds met mijn lief een wijntje en nootje te knabbelen had. Maar het gaat niet. Mijn lijf verdraagt het niet meer.

Nectarine, Almond and Cream Tarts (bron)

Na maanden van ellende ben ik eindelijk bij een diëtiste beland. Samen proberen we te zoeken naar de oorzaak van mijn inmiddels jarenlange darmproblemen. Dit houd in dat ik - naast mijn gluten-, soja-, melk- en ei-vrije dieet - nu ook het zogeheten FODMaP-beperkt dieet heb te houden. En geloof me, FODMaP-beperkt in combinatie met soja-vrij is nou niet de makkelijkste combinatie. Het maakt dat ik geregeld wanhopig met tranen over mijn wangen in de keuken sta..

Nog een echte traan opwekker is mijn financiële situatie. Dik tweeënhalf jaar geleden werd me mijn waardigheid ontnomen, toen ik als alleenstaande moeder bij de gemeente om financiële ondersteuning aan moest kloppen. Begrijpelijk is het wel, maar hoe zuur om door toedoen van een ander binnenstebuiten te worden gekeerd. Alles, maar dan ook alles willen moeten ze van je weten. Je privacy ligt op straat. Of in ieder geval.. zo voelt het. En nu sta ik er weer voor. Had ik net alles weer een beetje onder controle, moeten wederom alle mappen met administratie open en veelvuldig gekopieerd. Brieven, bankafschriften, legitimatie.. mijn waardigheid weer tot een dieptepunt..

Dit alles gaf dat ik me weer even flink uit het veld geslagen voelde, maar owee.. ook dit keer bleef ik overeind. Met wel weer een spanningsboog van hier-heb-ik-jou-daar, maar toch.. ik sta nog steeds overeind  ;-)

woensdag 14 oktober 2015

{ OPGEBRAND }

Er gebeurt te veel. Veel te veel.. mijn hoofd loopt over. Van goede dingen, lastige dingen, dingen om naar uit te kijken, dingen om van je schouders te laten glijden. En tussen al die dingen door, moeten (wat heb ik toch een hekel aan dat woord) er ook nog wat gezinsballen hoog gehouden worden. School, sport, huishouden, werk, financieel..


De rek is er uit. Ik kan er heel eerlijk in zijn. Ik kan een boel, maar het houdt een keer op. Handwerk dat niet meer opgepakt kan worden, strijk wat alsmaar liggen blijft. Och nee, geen 'cry for help' vanaf mijn kant hoor, ik herpak me wel weer, maar voor nu is de rek er even uit.


Naast een hele grote zware weg te werken verplichting, mogen we ook uitkijken naar een paar dagen er-op-uit. Uitgenodigd in het midden, verwacht wordend in het zuiden, kom ik vast weer wat herboren terug in het westen. Maar first-things-first. Met mijn hoofd in de papieren, is er even geen tijd voor een 'decent' praatje klets. Geef me een klein momentje; ik ben straks gewoon weer terug.

maandag 12 oktober 2015

{ ZILVERVLOOT }

Heb je van de zilveren vloot wel gehoord, de zilveren vloot van Spanje?
Die had er veel Spaanse matten aan boord en appeltjes van Oranje!

Weet jij waar deze woorden vandaan komen? Zegt het woord 'zilvervloot' jou iets of juist helemaal niets? De woorden komen uit een lied geschreven door Joannes Josephus Viotta. De Zilvervloot heeft te maken met twee vloten die vanuit de Nieuwe Wereld (Noord- en Zuid-Amerika) samenkwamen en naar Europa voeren. Ze vervoerden (je raadt het vast wel) veelal zilver. In 1628 veroverde 'onze' Piet Hein de helft van de Zilvervloot en haalde hier voor onze Republiek een aanzienlijk bedrag én een morele overwinning op de Spanjaarden binnen. Ga ik jullie ineens onze Nederlandse geschiedenis voorschrijven? Nee hoor, ik moest er aan denken toen ik van 't weekend mijn eigen vloot aan het poetsen was..  ;o)

Piet Hein! Piet Hein! Piet Hein zijn naam is klein
Zijn daden bennen groot, zijn daden bennen groot
Hij heeft gewonnen de zilveren vloot
Die heeft gewonnen, gewonnen de Zilvervloot


"Gebruik jij nog steeds je zilveren bestek?" "Word je niet gék van al dat poetsen?"

Nee hoor. Ik maak mijn zilver wel schoon, maar lang en hard poetsen hoef ik er (gelukkig) niet meer op. Van Rhonda Jean heb ik jaren terug al een heel mooi trucje voor dit (voor velen vervelend) werk geleerd. Het werkt en is werkelijk waar bijna te simpel voor woorden. Kijk maar:

Bedek de bodem van je gootsteen met een stuk aluminiumfolie. leg er je zilverwerk op, giet er kokend water overheen, voeg er een theelepel backing soda en een theelepel zout aan toe en laat het tien minuutjes met rust. Geloof me, je gelooft je eigen ogen niet!  ;o)


Nadat mijn zilver een badje heeft gehad, pak ik er ook nog even mijn poetsdoek bij en ga (zie je het al voor je?) ouderwets met mijn complete bestek op tafel, nog even aan de poets. Rust. Pas op de plaats. Geen haast. Je zou het voor de gein eens moeten proberen..  ;o)

Heb jij (nog) echt zilver in huis? Poets jij wel eens iets op? Of ben ik nu écht een verschrikkelijk ouderwets...  ;o)

vrijdag 9 oktober 2015

{ FIRST THINGS FIRST }

Het is al woensdagavond als ik bedenk dat ik die morgen helemaal geen blogbericht heb geplaatst *Ü* Niet dat er niet iets in mijn hoofd zat om met jullie te delen, maar heel soms lukt het me écht (even) om aan mezelf te denken en prioriteiten te stellen  ;o)

Mijn dag was gevuld met allerlei werkzaamheden en verplichtingen. Elke lege minuut werd gevuld met het plegen van telefoontjes, schrijven en beantwoorden van mail, formulieren invullen (kan haast niet wachten wat de jaarafrekening van de energieleverancier gaat brengen!) en oja.. ergens 'moet' er dan ook nog een gaatje over blijven voor wat ontspanning. Toch?


Meestal is dat pas laat op de avond, als alles is gedaan en de kinders weer zoet liggen te slapen.. Eerst genieten we lekker ouderwets van een kop koffie of thee, gevolgd door een glaasje rode wijn. Muziekje aan en lekker een boek of handwerk op schoot. Wat is het heerlijk (en belangrijk) even zo'n moment voor jezelf te nemen!

Voor mij was het de laatste avonden veel met half afgemaakte handwerken op schoot. Een sok die na het afhechten ergens in het begin een gevallen steek bleek te hebben, nog weg te werken draden van een flink stapeltje nieuwe dishcloths, een winterse muts die nog maar half af is en oh!.. er staat nog wel veel meer half op de pennen..  ;o)


Nu de avonden en nachten steeds een tikkie kouder en natter worden, leek het mij het beste eerst maar eens de hoes voor een warmwaterzak af te maken. Of kruik, hoe je het noemen wilt. Wij hebben er hier zeker vier van in huis en twee hebben er nu een lekkere comfortabele hoes omheen gekregen. De kinderen vechten er om! Mag ik hem mee naar bed? Mag ik er mee op de bank? En dat terwijl het hier binnen (ondanks dat de kachel nog niet! aan is geweest) qua temperatuur nog gewoon goed toeven is.

Het super simpele patroon vind je in het boek 'Beginnen met Breien' van Aneeta Patel. Het is een boek wat ik je graag aanraad in huis te halen. Alle patronen staan duidelijk stap-voor-stap beschreven, waardoor een beginnende breister ook echt een goed breiwerk van de pennen kan laten glijden. Ben je al wat beter bekend met het breien, dan is ook zeker haar opvolgende boek 'Knitty Gritty - the next steps' een aanrader. Deze is in het Engels, maar ook hier is alles weer zo duidelijk stap-voor-stap aangegeven, dat je haast niet fout kunt gaan. Ik maakte er zelfs mijn allereerste paar sokken uit!


Komend weekend staat voor ons - als het aan ons ligt - in het teken van genieten, samen-zijn en ik hoop ook van weer een handwerk helemaal klaar en afgewerkt op tafel. Zou dat niet heerlijk zijn? Er komen immers niet alleen de diverse Sintvieringen, maar ook nog een paar andere feestdagen aan..  ;o)

Mooi weekend!