woensdag 30 maart 2016

{ OMA'S RECEPT - PRINSESSENBONEN }

1 kilo sla- of prinsessenbonen
40 gram boter
(vers) nootmuskaat
zout


De bonen, wanneer men geen draadloze heeft, zorgvuldig twee maal afhalen, doorbreken en zo nodig op de breuk eveneens de draden wegnemen. Vervolgens de boontjes wassen, opzetten met weinig kokend water en zout en gaar koken (½ uur). De groente op smaak afmaken met (verse) nootmuskaat en boter.

dinsdag 29 maart 2016

{ GEEN KEUS? }

Daar gaan we dan. Vanmorgen, normale tijd uit bed, maar met wat meer te pakken dan anders. Bewust zet ik de radio wat harder, meeslepende melodieën vullen vroeg ons nog stille huis. Ik heb het nodig. Lekker voel ik me niet, zelfverzekerd voor geen meter, maar voor mijn gevoel moet ik en heb ik geen andere keus. Vandaag ga ik op stap, vandaag gaat het gebeuren.


Zal je net zien. Jongste treuzelt of het haar een lieve lust is, op school gaan de deuren pas laat open, nog meer getreuzel van jongste. Kom op nou! Mama moet naar de boot!

Met achter mijn rug een bonkende heimachine probeer ik het geluid van bijna ritmisch klotsend water in me op te nemen. Het lukt niet; het bonken leidt me af en ik heb het koud. De zon laat zich nog niet echt zien en de wind zo aan het water voelt totaal niets lekker aan. Zenuwen maken steeds grotere misselijkmakende draaiingen in mijn buik. Waarom deed ik dit ook weer?

In mijn ooghoek zie ik de special edition waterbus eindelijk aan komen. Gelukkig, een beetje warmte (als de kachel het tenminste doet). Starend uit het raam geniet ik van verschillende lente-achtige taferelen. Nou ja.. lente-achtig.. Uit de zon is het gewoon nog koud. Hoe komt dat toch.. Ben ik die vochtige kou na deze 'winter' gewoon meer dan spuugzat of loopt de lente achter op wat ze ons anders altijd al gaf?

Op de boot is het ondanks de vele aanwezige reizigers heerlijk rustig en stil. We varen langs een joekel van een Ark. Dé Ark. Indrukwekkend zeg.. Zó groot.. En dat door een 'eenvoudige' Dordtenaar gemaakt.. Jammer dat het niet langer dienst mag doen als museum.. Wat had ik er graag nog eens een kijkje willen nemen!

Verder langs verscheidene werven, parken, onder de Brienenoord-, Wilhelmina- en Erasmusbrug door. We zijn er, de laatste halte; het centrum van Rotterdam. Op de kade sta ik stil en neem een diepe teug lucht. Rug recht, schouders naar achter.. Kom op.. We gaan!

maandag 28 maart 2016

{ WEEKMENU 13 }

Op verzoek elke week mijn weekmenu. Je vindt er 'gv' voor glutenvrij en 'v' voor vegetarisch.
Scroll over de maaltijden om te zien of er misschien een link naar het recept achter staat.
Voor extra inspiratie kun je ook rechtstreeks kijken bij Oma's recepten.

♥   Bon appétit   ♥

woensdag 23 maart 2016

{ OMA'S RECEPT - ZANDKOEKJES }

200 gram bloem
125-175 gram boter
75-100 gram basterdsuiker
zout


Van de bestanddelen een gelijkmatig zandtaartdeeg maken, door roeren of kneden. Van dit deeg koekjes vormen. Dit kan op verschillende manieren geschieden;
  1. De eenvoudigste is: het deeg tot een stang van ± 4 centimeter rollen, deze even laten opstijven en daarna in plakjes, ter dikte van ¼ centimeter snijden. De koekjes op een met boter bestreken bakplaat leggen.
  2. Ook kan men van het deeg ronde balletjes, ter grootte van een stuiter, vormen en deze met een met bloem bestoven vork op het bakblik plat drukken, waardoor men tevens een figuurtje op de koekjes krijgt.
  3. Het deeg uitrollen tot een lapje van ½ centimeter dikte en hieruit met een vormpje of glaasje koekjes steken. Als het vormpje aan het deeg plakt, moet het even in wat bloem bestoven worden.
De koekjes op een beboterd bakblik leggen en in een matig warme oven goudbruin en gaar bakken (± 15 minuten).

Note: ik bakte de koekjes op 160°C

maandag 21 maart 2016

{ WIE 'A' ZEGT.. }

Lang dacht ik er over na; zal ik wel of zal ik niet.. In alle jaren dat ik schrijf heb ik al veel over mijzelf verteld, maar inhoudelijk ben ik dacht ik nog aardig op de vlakte gebleven. Afgelopen vrijdag kon ik me niet meer houden; het nare gevoel, de bedorven last moest van mijn lijf. De één zal het noteren in een dagboek, ik doe dat op mijn blog. Niet altijd even vrolijk voor mijn lezers, maar ach.. je bent vrij af te haken wanneer je wilt  ;o)  Maar goed.. wie A zegt, moet ook maar B zeggen denk ik dan. Dus bij deze.. een kleine uitleg over wat is..


Een jaar geleden belandde ik met een burn-out in de ziektewet. Geconstateerd door een medewerkster van het uwv (ik was daar vanwege een ww-uitkering), later bevestigd door mijn huisarts. In de tijd dat ik 'ziek' was, solliciteerde ik - volgens de regels - regelmatig bij diverse bedrijven. Hoe mooi was de kans toen ik na een zoveelste sollicitatie niet alleen uitgenodigd, maar ook verwelkomd werd als nieuwe collega bij een fotostudio in ons dorp. Het perfecte plaatje! Ware het niet dat mijn behandelend bedrijfsarts het niet zo'n goed idee vond weer van start te gaan: ik zou binnen no-time weer voor haar zitten. Ze raadde mij letterlijk het accepteren van de baan af! And so I did.. Solliciteren hoefde ook even niet meer; ik kreeg ruimte te werken aan mijzelf. En dat deed ik!

Met schematisch terugkerende afspraken bij een psychosomatische fysiotherapeut, gezinscoach, diëtist, voedingscoach, homeopaat, huisarts en diverse specialismen in het ziekenhuis dacht ik aardig mijn best te doen beter te worden. Het bleek echter niet afdoende en ongemerkt kroop ik langzaam een depressie in. Volgens enkele online zelftests inmiddels een categorie zwaar tot zeer zwaar.. Maar gelukkig! Een verwijsbrief van mijn huisarts een intensief re-integratietraject te volgen ligt al voor mijn neus. Nu gaan we er (eindelijk) écht voor! Met een voorzichtig terugkerend vertrouwen in de helpende handen, voel ik de laatste twijfels en 'ja-maartjes' van me afglijden en wil ik niets liever dan er steevast voor gaan.

Dinsdagmiddag, nét voor de klok van vijf. Nietsvermoedend sta ik in de keuken aan het fornuis. De kinders spelen rustig op hun kamer; ik denk aan het zware traject dat me te wachten staat. Niets liever dan weer een sterke, stevige, zelfverzekerde moeder en vrouw te zijn. Niet zoals het nu nog steeds gaat. Tranen vloeien dagelijks ongecontroleerd over mijn wangen; ik herken mezelf niet meer! Ik wil weer lachen, stralen, genieten van al het moois wat ik bezit! Lucky me.. help is on it's way! En ik heb er gelukkig de ruimte voor..

De telefoon. Nummer onbekend, het uwv. "U bent een jaar in de ziektewet en uw bedrijfsarts heeft besloten dat u gewoon weer (40 uur) kunt werken. U krijgt nog één maand uw uitkering uitbetaald."

Geen geld, geen inkomen. Mentaal totaal niet in orde, een laatste nekslag toebedeeld. Wat met de eerder gestelde diagnose? Het advies van mijn huisarts? Waarom vooraf geen gesprek? Een waarschuwing weer te gaan solliciteren? Wat is er met de eerder genoteerde urenbeperking gebeurd? Waarom nu wel en toen niet? Wie? Wat? Hoe?! Er zijn zó verschrikkelijk veel vragen!

Ik ben moe.. doodmoe.. Snap je nu een beetje mijn relaas?

(Sorry.. nog even een aanvulling na de eerste reacties: ik hèb nog een gesprek gehad, ik wàs niet alleen en ik hàd alle verwijsbrieven en aanbevelingen bij me..)

zaterdag 19 maart 2016

{ WEEKMENU 12 }

Op verzoek elke week mijn weekmenu. Je vindt er 'gv' voor glutenvrij en 'v' voor vegetarisch.
Scroll over de maaltijden om te zien of er misschien een link naar het recept achter staat.
Voor extra inspiratie kun je ook rechtstreeks kijken bij Oma's recepten.

♥   Bon appétit   ♥

vrijdag 18 maart 2016

{ ... }

Laveloos lig ik op straat. Zo stond ik nog overeind, nu lig ik gevloerd. Met alle kracht probeer ik wat omhoog te komen.. het lukt. Half overeind wil ik me verder uitstrekken als ik nogmaals een dreun voel. Daar lig ik weer. Van schrik weet ik geen kracht te vinden nog eens op te staan en blijf liggen. Lamgeslagen. Ik haal adem.. Diep van binnen voel ik nog een sprankje kracht het nog eens te proberen. Langzaam beweeg ik mijn handen naast mijn hoofd, geef kracht in mijn armen en duw mijzelf wat verder omhoog. Verder dan dit kom ik niet; een volgende mep legt me nogmaals neer daar waar ik was. Is daar iemand?!


Mep na mep krijg ik te verduren, ik voel me verlaten en alleen. Langzaam begin ik moed te verliezen, het zal niet lang meer duren of het is met me gedaan. Maar net als ik mijn laatste beetje moed wil laten varen hoor ik voetstappen in de verte. Iets uitbrengen lukt me niet meer; het is aan de ander mijn noodkreet te zien. "Kom maar, ik ga je helpen" hoor ik niet ver meer bij mij vandaan. "Kom maar, pak maar vast". Met moeite zoek ik mijn laatste beetje kracht. Vanuit mijn tenen lijkt het wel te komen; ik steek mijn hand zwak, maar langzaamaan toch uit. Ik kan het, het lukt me! Maar net als de ander mij beet wil grijpen voel ik weer zo'n enorme dreun. Binnen een enkele seconde lig ik gebroken, met nog meer pijn terug op de grond. "Ik kan het niet!", schreeuw ik van binnen. "Kom alsjeblieft wat dichterbij.."

Tot mijn verbazing hoor ik nog meer voetstappen komen. Twee, drie man sterk, ik ben niet meer alleen! Nu moet het me wel lukken. En nog eens, nog eens probeer ik uit alle macht overeind te komen. De angst opnieuw een enorme mep te krijgen grijpt me naar de keel. Ik durf dit eigenlijk helemaal niet, maar ik wil zó graag weer omhoog! Mijn handen naast mijn hoofd, kracht in de armen, mijn rug komt zowaar omhoog. Ik kijk op en zie voor het eerst betrouwbare gezichten, handen die me willen ondersteunen. Ze geven moed! Nieuwe kracht stroomt door mijn lichaam, vertrouwen komt langzaam in me op. Op mijn handen, op mijn knieën. Nu nog kracht in mijn voeten en..

Een laatste mokerslag. Daar lig ik weer. Ik trek dit niet meer. De aanvaller lijkt tien keer sterker dan alle helpers om mij heen. Ik weet het niet meer. Durf ik het nog een keer te wagen? Win ik ooit wel deze strijd?

De koek is op, mijn puf volledig weggeslagen. Ik ben moe. Doodmoe..

woensdag 16 maart 2016

{ OMA'S RECEPT - RUNDERLAPPEN }

500 gram runderlappen
75 à 100 gram boter, margarine (en) of vet
zout
3 deciliter water
2 lepels azijn
laurierblad
peperkorrel
kruidnagel


Het vlees schrappen, met de achterkant van een platte houten lepel even kloppen en zouten. In de braadpan de boter of het vet lichtbruin laten worden en hierin het vlees aan beide zijden bruin braden. Het vocht, de azijn en de kruiden toevoegen en het vlees met de deksel op de pan 1 à 2 uur laten stoven. De stoofttijd hangt af van de kwaliteit van de lappen. Taai vlees zal soms wat langer dan twee uur moeten stoven, terwijl malse lappen misschien in 1 uur klaar kunnen zijn.

maandag 14 maart 2016

{ BELONEN HELPT }

Op televisie zie je het in programma's met een nanny, tijdschriften schrijven er hele stukken over en ook de plaatselijke maatschappelijk werkster of gezinscoach weet er alles van: wil je bij kinderen iets voor elkaar krijgen, gebruik een beloningssysteem. "Werkt dat bij volwassenen ook?", vraag ik me dan af..



Héérlijk was het! Na een kleine vier maanden afwezigheid mocht ik afgelopen weekend eindelijk mijn lief weer in de armen sluiten. Werken in het buitenland heeft zijn charme (zeker als je in de winter in het hoge noorden vertoefd), maar een heerlijk ouderwetse knuffel in plaats van de virtuele kus heeft toch wel mijn voorkeur..  *Ü*

Maar het weekend is weer achter de rug, we hebben wandelend genoten van het warmer wordende weer en nu, aan de start van een nieuwe week worden de dagen alweer druk gevuld. Er lag nog steeds een enorme berg papierwerk op me te wachten en het moest echt gedaan, maar owee.. Ik kon het niet langer voor me uit blijven schuiven; de tijd dringt en hoe langer het er ligt, hoe zwaarder het werk gaat tillen. Vandaag moest ik (in ieder geval) van start. En het lukte!

In de agenda hield ik alles angstvallig in de gaten: er mocht nu écht niets tussendoor komen. Geen verjaardagen, geen afspraken, geen nieuwe nog-te-regelen-dingen; het moest en zou leeg blijven vandaag. Als voorbereiding op een paar geconcentreerde uurtjes zette ik gister voor het slapen vast een eerste was klaar, die kon vanmorgen direct aan de gang. Terwijl de machine draaide deden we onze ochtendronde, bracht ik de kinderen naar school en haalde de rest van onze wekelijkse boodschappen. Met nog een zakcentje op zak piepte ik de boekhandel binnen en kocht mijzelf letterlijk een cadeautje. Zie je hem daar liggen?

Thuis gingen boodschappen op hun plaats, de eerste was naar buiten en de tweede aan de draai. Uit de kast pakte ik brieven, mappen en papieren, vulde de eettafel met pen, pc en rekenmachine en ging aan de slag. Regel voor regel, kopie na kopie. Het is dat ik mijzelf vandaag in een zakloos jurkje heb gestoken, anders had mijn stappenteller vast overuren gemaakt.. Tussendoor ging ook de tweede was aan de lijn, maakte ik voor het eerst glutenvrije pannenkoeken als lunch en dronk ik over-all een dikke liter thee weg. Om tien uur ging ik zitten, om twee uur was ik klaar. Mijn hoofd draait rondjes achter mijn ogen, mijn lijf schreeuwt "moe, moe, moe!", maar de papierberg is gedaan.

Straks komen de kindjes weer uit school, brouw ik waarschijnlijk een laatste zuurkoolprak voor dit jaar, ruimen we de boel aan kant en sluiten ik niet veel later de dag met de kinders af. En dan? Dan kruip ik met een flinke kop verwarmende thee op de bank en pak het uit. Mijn beloning voor hard werken, mijn extraatje na een strontvervelende klus. Ik en mijn cadeautje..  ;-)

zaterdag 12 maart 2016

{ WEEKMENU 11 }

Op verzoek elke week mijn weekmenu. Je vindt er 'gv' voor glutenvrij en 'v' voor vegetarisch.
Scroll over de maaltijden om te zien of er misschien een link naar het recept achter staat.
Voor extra inspiratie kun je ook rechtstreeks kijken bij Oma's recepten.

♥   Bon appétit   ♥

woensdag 9 maart 2016

{ OMA'S RECEPT - STAMPPOT ZUURKOOL }

1 kilo zuurkool
2 kilo aardappelen
4 gram zout
500 gram vers, doorregen spek
1 lepel boter of vet


Zuurkool behoort niet te worden gewassen, omdat de eigenaardige geur en smaak daardoor verloren gaan; is zij echter te zuur, dan het vocht stevig eruit drukken; is dit niet voldoende, dan de kool met koud water afspoelen. Blijkt de kool na de bereiding nog te zuur dan kan men wat melk er door stoven. Is ze daarentegen niet zuur genoeg, dan kan men wat karnemelk er door doen.

De aardappelen onder in de pan leggen, het zout toevoegen, en zoveel water, dat ze half onderstaan; vervolgens de zuurkool met een vork losmaken en luchtig op de aardappelen leggen; de kleur blijft dan onder het koken mooi. Het spek, in lauw water gewassen, tussen de zuurkool leggen en alles met elkaar zachtjes laten gaar koken (½ à ¾ uur). Vervolgens het spek op een verwarmde schotel leggen, kool en aardappelen goed dooreenstampen en enige ogenblikken laten stoven met boter of vet. Het spek in dunne plakken snijden en afzonderlijk er bij geven.

Men kan de stamppot ook met rauwe zuurkool bereiden. Hiervoor van de aardappelen puree koken en de rauwe zuurkool (de helft van de hierboven aangegeven hoeveelheid) er door mengen en samen nog even verwarmen. Hierbij gebakken spek geven en desverkiezend het spekvet door de stamppot roeren.

dinsdag 8 maart 2016

{ EMOTIE-ETER }

Voor me liggen een aantal kwijtscheldingsaanvragen. Diverse belastingen, aanvraag participatiefonds.. Allerlei gemeentelijke potjes om me te helpen de komende jaren wat ruimer door te komen. De formulieren liggen er al een maand. De - net als vorig jaar - stápels in te vullen formulieren en op te snorren en te kopiëren papierwerk, maakt dat ik er al veel te lang over doe. Het moet echt gedaan, maar owee..  :o(  Van narigheid trek ik mijn bureaula open en wil een greep in de snoeppot doen, maar nee, oh nee! Niet vandaag. Van alle dagen dat het kan, vandaag mag het absoluut niet gebeuren..


Ik snap het niet. Sinds vorig jaar is er in mijn standaard inkomsten en uitgaven niets veranderd. Volgens mij is dat door alle instanties met één druk op de knop bij de belastingdienst na te gaan, maar dat zal mijn 'blonde' gebrek wel zijn. De enige verandering die er is, is dat ik nu maandelijks een fiks bedrag moet reserveren voor de schuld, waardoor mijn minimale bestedingsruimte - in ieder geval bij de plaatselijke gemeente - toch wel bekend zou moeten zijn. Maar nee.. wederom stapels en stapels papieren door te nemen, op te zoeken, te kopiëren en op te sturen. Wéér je hele hebben en houden open en bloot op straat, om maar niet te spreken van de kosten die het kopiëren weer met zich mee brengt. Aarrgghh!

Het zijn - bemerk ik nu - de momenten dat ik me vol wil stoppen met het welbekende comfort-food. Dropjes, koekjes, chips, chocola; het maakt me op zo'n moment niet uit. Zelfs de last en ongemakken die ik er daarna lichamelijk van krijg neem ik maar voor lief. Het hele gebeuren kost me zo veel energie! Maar vandaag mag ik er niet aan toegeven, wat brengt dat de papieren weer netjes teruggelegd worden, de la met snoepgoed dicht wordt geduwd en ik 'van narigheid' maar ga bloggen. Wat moet ik anders? Ik mag niet eten..

Straks lig ik weer even in het ziekenhuis. Net als toen ik zwanger was krijg ik een kwartier durende echo van mijn (gehele) buik. Niet om te zien of er een nieuw wonder aan het ontwikkelen is, maar om een zicht te krijgen op de gezondheid van mijn interne buikorganen. Het is de reden dat ik nu absoluut niet toe mag geven aan mijn emoties en me streng moet houden aan een hele ochtend nuchterheid. Vier uur voor het onderzoek niets meer eten, alleen drinken. Een uur van te voren voor het laatst naar het toilet om me vervolgens met een halve liter water weer vol te gieten.

Dat laatste gaat nog wel; ik ben gewend een hoop water te drinken en daarvoor niet elke uur meer op het toilet te zitten, maar dat eten! Pas nu merk ik hoeveel ik toch nog ongemerkt naar binnen werk. Normaal wel redelijk volgens mijn dieet-regels, maar toch.. Het besef is er ineens: ik ben een emotie-eter! En als ik daar meer over nadenk.. 's Avonds lust ik ook altijd wel wat..

Toch maar eens wat beter onder de loep gaan nemen. Zou het misschien een deel van mijn buikproblemen kunnen zijn? Emoties zijn immers een slechte heelmeester. Vooral de onopgeloste opgepropte varianten kunnen er wel degelijk voor zorgen dat je (flink) ziek bent of blijft. Ben ik gewoon gezond, maar blijken innerlijke emoties mijn darmen van slag te houden? Nee.. gedeeltelijk kan ik het daar wel mee eens zijn, maar uit de alternatieve onderzoeken blijkt wel degelijk dat er intoleranties zijn. Of zouden die alleen maar tijdelijk en door emoties in stand gehouden zijn?

( ... )

Ik vraag me af: zijn er lezers die hier ervaring mee hebben en hun verhaal willen delen? Niet alleen voor mij, maar misschien ook weer voor andere lezers? Hoe ga je om met snoepen als emotie-eter? Hoe haal je de niet bekende innerlijke emoties naar boven? Psycholoog en psychiater? Nee, die hebben in het verleden in deze geen goed gedaan. Zelfs een mental-coach mocht voor mij niet baten.. Mindfulness? Retraite? Yoga? Hypnose? Speyertherapie? Ach, er is zo veel, maar wat helpt nu écht?

maandag 7 maart 2016

{ AAN DE GANG }

En toen was het maandagmorgen half elf. Met al wel de boodschappen in huis, maar nog geen blogbericht online, voel ik me nu al achter lopen op een toch al volle week. Ken je dat gevoel?


Het is dat ik me dit weekend bezig heb gehouden met wat opruimen dat er vanmorgen nog geen bericht te plaatsen was. Spullen moesten terug op de plek waar ze horen, opgebouwde stapels papier en was aan de kant. Mijn bureau was in plaats van fijne werkplek veranderd in een overvolle opslagplaats. Néééé! Dus zaterdagmorgen na het ontbijt muziek aan en handjes uit de mouwen. Niet te hard, niet te snel, maar ik wilde het gedaan. Stapels oud papier gingen de deur uit, die staan in de schuur te wachten tot de maandelijkse ophaaldag. Scheelt mij een rit naar het grofvuil en een plaatselijke vereniging is er mee geholpen. Bedden werden verschoond, het wasgoed gewassen en buiten te drogen gehangen. Wat geniet ik van het droge zonnige weer!

Nu zijn we aan het begin van een nieuwe week en ik moet zeggen; het werkt een heel stuk lekkerder. Elke keer als ik langs mijn bureau loop geeft het me een veel prettiger gevoel. Opgeruimd staat netjes, het klopt! En het staat niet alleen netjes, het geeft mij ook nog eens de nodige rust in mijn hoofd. Mooie win-win situatie zou ik zeggen  ;o)

Naast het 'harde werken' kreeg ik dit weekend van een aardige lezeres ook een paar bollen heerlijk fleurige sokkenwol, zo leuk! En aardig natuurlijk ook  ;o) Met een paar super sjieke breipennen erbij.. zie je net die zwarte sprietjes op de foto? Een extra verwennerij! Daarnaast kreeg ik ook nog een bericht van Christel (Het Rijke Wijf), ken je haar? Ook van haar mag ik wol verwachten. Zó dankbaar! Het geeft gelukkig ook helemaal geen druk ofzo hoor.. jullie te laten zien wat ik van de mooie wolletjes maak..  ;o)

Gekheid! Ik kan niet sneller breien dan ik doe (tempo oud wijf) en ook de tijd is me momenteel even zoek, maar dat het op de pennen gaat is zeker. Als ik al zie hoe blij ik met mijn eerste paar zelfgemaakte sokken ben, de vaatdoekjes, mijn omslagdoeken en het truitje wat nu nog op de pennen staat.. Ach, ik dwaal af.. Met heerlijke jaren 40 deuntjes op de achtergrond is het nu echt tijd om weer aan de slag te gaan. De strijk liet ik het weekend liggen, dusss...

Fijne week allemaal!

zaterdag 5 maart 2016

{ WEEKMENU 10 }

Op verzoek elke week mijn weekmenu. Je vindt er 'gv' voor glutenvrij en 'v' voor vegetarisch.
Scroll over de maaltijden om te zien of er misschien een link naar het recept achter staat.
Voor extra inspiratie kun je ook rechtstreeks kijken bij Oma's recepten.

♥   Bon appétit   ♥

vrijdag 4 maart 2016

{ NARE STEMPEL }

Terwijl ik onder het genot van een heerlijk voorjaarszonnetje mijn fris gewassen handdoeken buiten over de waslijn hang, gaan mijn gedachten naar een laatste uitslag van een onderzoek van het SCP (Sociaal en Cultureel Planbureau). Volgens hen val ik in de groep "1 ouder met 2 kinderen", 'verdien' ik maandelijks € 1600 en ben ik arm. Maar ben ik dat ook?


"1 op de 10 armen zegt dat ze niet elke dag een warme maaltijd op tafel kunnen zetten.", vertelt Stella Hof van het SCP (bron). Dat doet me wat. Eén op de tien is best veel. Zeker als we het hebben over de 600.000 armen waar in dit artikel over wordt geschreven. En ik snap het eerlijk gezegd niet. Niet dat ik diegenen die dit als antwoord opgedragen hebben veroordeel, ik heb meer de vraag: "Waarom lukt het mij (momenteel) wel?".

Als ik er over nadenk: zou een warme maaltijd echt zo veel duurder zijn dan een broodmaaltijd? Vanavond (het is donderdag als ik dit schrijf) eten we bijvoorbeeld aardappelen met (diepvries)spinazie en een gekookt eitje. Zou dat meer kosten dan boterhammen, boter en het beleg wat er op gaat? Als ik alleen al naar de kinderen kijk, die eten samen al snel een halfje brood weg..

Morgen staat de markt er weer. Ik heb hier voor me een nieuw weekmenu liggen en vraag me af hoeveel het me deze week gaat kosten. Vast niet al te veel. Mijn kosten zitten hem meer in de extra boodschappen zoals glutenvrij brood, geklaarde boter, rijstmelk en rijst (ik eet elke morgen warme rijstepap en als er geen left-overs zijn eet ik tussen de middag ook vaak wat rijst). Geld aan snoep of tussendoortjes geef ik nauwelijks uit (zelf mag ik het wegens mijn voedingsintoleranties niet hebben, de kinderen zitten heel de dag op school en zijn ze thuis, dan is de regel 'niet meer dan één keer snoep per dag'. Wat daarentegen wél veel gegeten wordt zijn appels, mandarijntjes of kiwi's. Maar die nemen we dan ook weer mee van de markt én uit het seizoen (reclame).

Ben ik arm? Volgens de statistieken klaarblijkelijk wel. Maar voel ik me ook zo? Absoluut niet! Ik geef mijzelf per week € 50,00 budget voor de boodschappen en over het algemeen redt ik dat prima. Vorige week nam ik zelfs van de markt nog een bloemetje mee naar huis!

Nee.. arm ben ik niet, zo wil ik me absoluut niet noemen. Rijk voel ik me. En dan niet alleen financieel of vanwege een dak boven ons hoofd, nee.. ook rijk met alle mensen om mij heen. Mijn kinderen, partner, familie en vrienden. Maar ook zij die wat verder buiten mijn kringetje staan of de (onbekende) lezers van mijn blog. Jullie allemaal bij elkaar zorgen er voor dat ik me rijker voel dan ooit tevoren. En het antwoord op die wel hele maffe vraag? Wat denk je nou zelf...  ;o)

woensdag 2 maart 2016

{ OMA'S RECEPT - TULBAND CAKE }

300 gram zelfrijzend bakmeel
200 gram bruine suiker
een kopje melk
wat zout
een theelepel kaneel
een theelepel gemalen kruidnagelen


Voor de bereiding wordt het meel met de melk en de kruiden tot een gladde, niet te slappe massa geroerd. De tulbandvorm wordt zorgvuldig ingevet en voor 2/3 met het deeg gevuld. In een matig warme oven bakken we de taart in ongeveer 50 minuten gaar. We laten de tulband uit de vorm bekoelen en bestrooien hem dan met wat poedersuiker.

Note: ik bakte de cake op 170°C.
Buiten het weten van iedereen maken en bewaren!

Kosten: € 0.60  (!)