vrijdag 24 juni 2016

{ BROKEN DREAMS }

As children bring their toys, with tears for us to mend;
I brought my broken dreams to God, because He was my friend.

But then instead of leaving Him in peace to work alone
I hung around and tried to help with ways that were my own.

At last I snatched them back and cried: "How can You be so slow!"
"My child" He said, "what could I do, you never did let go"


Dit mooie gedicht vond ik op het wereld wijde web, schrijver voor mij onbekend. Vrij vertaald:

Net als kinderen - met tranen in hun ogen - ons hun speelgoed brengen om te maken, zo bracht ik mijn gebroken dromen bij God, omdat Hij mijn vriend was. Maar in plaats van Hem met rust te laten om alleen aan het werk te gaan, bleef ik rond hangen en probeerde op mijn eigen manier mee te helpen. Tot slot griste ik ze terug en huilde: "Hoe kon U toch zo langzaam zijn!" "Mijn kind," zei Hij "wat kon ik doen, je liet ze maar niet los"

7 opmerkingen:

  1. en nu kan je verder.

    Heel veel succes.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi gedicht zeg. Ik vind het enorm herkenbaar! Ik blijf ook hangen en proberen om te helpen.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat is soms ook zo moeilijk.....loslaten, in welke vorm dan ook. En dat rotsvaste vertrouwen hebben in Hem. Ook soms zo moeilijk...Mooie tekst. Echt een doordenkertje.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat mooi verwoord en wat herkenbaar!
    Fijn weekend!
    Groetjes, Marijke

    BeantwoordenVerwijderen