maandag 21 maart 2016

{ WIE 'A' ZEGT.. }

Lang dacht ik er over na; zal ik wel of zal ik niet.. In alle jaren dat ik schrijf heb ik al veel over mijzelf verteld, maar inhoudelijk ben ik dacht ik nog aardig op de vlakte gebleven. Afgelopen vrijdag kon ik me niet meer houden; het nare gevoel, de bedorven last moest van mijn lijf. De één zal het noteren in een dagboek, ik doe dat op mijn blog. Niet altijd even vrolijk voor mijn lezers, maar ach.. je bent vrij af te haken wanneer je wilt  ;o)  Maar goed.. wie A zegt, moet ook maar B zeggen denk ik dan. Dus bij deze.. een kleine uitleg over wat is..


Een jaar geleden belandde ik met een burn-out in de ziektewet. Geconstateerd door een medewerkster van het uwv (ik was daar vanwege een ww-uitkering), later bevestigd door mijn huisarts. In de tijd dat ik 'ziek' was, solliciteerde ik - volgens de regels - regelmatig bij diverse bedrijven. Hoe mooi was de kans toen ik na een zoveelste sollicitatie niet alleen uitgenodigd, maar ook verwelkomd werd als nieuwe collega bij een fotostudio in ons dorp. Het perfecte plaatje! Ware het niet dat mijn behandelend bedrijfsarts het niet zo'n goed idee vond weer van start te gaan: ik zou binnen no-time weer voor haar zitten. Ze raadde mij letterlijk het accepteren van de baan af! And so I did.. Solliciteren hoefde ook even niet meer; ik kreeg ruimte te werken aan mijzelf. En dat deed ik!

Met schematisch terugkerende afspraken bij een psychosomatische fysiotherapeut, gezinscoach, diëtist, voedingscoach, homeopaat, huisarts en diverse specialismen in het ziekenhuis dacht ik aardig mijn best te doen beter te worden. Het bleek echter niet afdoende en ongemerkt kroop ik langzaam een depressie in. Volgens enkele online zelftests inmiddels een categorie zwaar tot zeer zwaar.. Maar gelukkig! Een verwijsbrief van mijn huisarts een intensief re-integratietraject te volgen ligt al voor mijn neus. Nu gaan we er (eindelijk) écht voor! Met een voorzichtig terugkerend vertrouwen in de helpende handen, voel ik de laatste twijfels en 'ja-maartjes' van me afglijden en wil ik niets liever dan er steevast voor gaan.

Dinsdagmiddag, nét voor de klok van vijf. Nietsvermoedend sta ik in de keuken aan het fornuis. De kinders spelen rustig op hun kamer; ik denk aan het zware traject dat me te wachten staat. Niets liever dan weer een sterke, stevige, zelfverzekerde moeder en vrouw te zijn. Niet zoals het nu nog steeds gaat. Tranen vloeien dagelijks ongecontroleerd over mijn wangen; ik herken mezelf niet meer! Ik wil weer lachen, stralen, genieten van al het moois wat ik bezit! Lucky me.. help is on it's way! En ik heb er gelukkig de ruimte voor..

De telefoon. Nummer onbekend, het uwv. "U bent een jaar in de ziektewet en uw bedrijfsarts heeft besloten dat u gewoon weer (40 uur) kunt werken. U krijgt nog één maand uw uitkering uitbetaald."

Geen geld, geen inkomen. Mentaal totaal niet in orde, een laatste nekslag toebedeeld. Wat met de eerder gestelde diagnose? Het advies van mijn huisarts? Waarom vooraf geen gesprek? Een waarschuwing weer te gaan solliciteren? Wat is er met de eerder genoteerde urenbeperking gebeurd? Waarom nu wel en toen niet? Wie? Wat? Hoe?! Er zijn zó verschrikkelijk veel vragen!

Ik ben moe.. doodmoe.. Snap je nu een beetje mijn relaas?

(Sorry.. nog even een aanvulling na de eerste reacties: ik hèb nog een gesprek gehad, ik wàs niet alleen en ik hàd alle verwijsbrieven en aanbevelingen bij me..)

19 opmerkingen:

  1. Ik snap het helemaal! lamgeslagen en te moe en te stuk om overeind te komen.
    Toch zal je nog een keer in de benen moeten, terug naar de huisarts voor een verklaring dat je NIET KUNT WERKEN. En met een kopie van de verwijsbrief voor het reintergratietraject terug naar de bedrijfsarts, MET iemand bij je die je mentaal kan steunen, die het woord even kan overnemen als jij er door heen zit in het gesprek. Je zal echt even moeten, maar niet alleen. Neem iemand mee!!!!
    Heel veel sterkte!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als je daarvan niet lamgeslagen raakt... Ik heb ook ervaring met de genoemde instantie, zo weinig menselijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat kan toch nooit op die manier??? Wat is dat voor raars...was het niet iemand die een nare grap wilde uithalen??
    Heb je uw v nog gebeld dat je een afspraak wilt want dit kan echt niet zo!
    Neem iemand mee naar gesprek die je kan steunen, is wel belangrijk!
    Sterkte ermee, wat een ellende zeg, alsof het nog niet genoeg was zoals het was...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb er eerlijk geen verstand van, maar heb je dan geen recht op, of ww weer? of bijstand??
    Ik vind het idd wel heel vreemd dat het op deze manier gaat, waarom geen brief ofzo, ik zou het nog eens navragen, want dit komt mij zo vreemd over.
    Evengoed heb je het niet gemakkelijk ook met jezelf nog, sterkte in deze zware tijden hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nou zeg, wat een verhaal. Ik denk dat ik het snap en vind het ongelooflijk. Sterkte gewenst, Monique

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lieve Monique,

    Allereerst vind ik het knap dat je dit verhaal op het wereld wijde web deelt. Ten tweede begrijp ik dat je er even helemaal doorheen zit en moe bent van alles. Neem de tijd die je nodig hebt. Voor alles. Dat is het enige dat ik je mee kan geven. Ik wens je veel sterkte en kracht toe met dat wat nu gebeurd en dat wat komen gaat. Uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen :o)

    Een dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het is schandalig! Ik hoop dat je de juiste weg vindt om hen te overtuigen....

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Vreemde zaak....vraag aan je huisarts een verwijzing naar GGnet of GGz, want volgens mij kan dit niet zomaar.
    Ik wens je alle kracht toe meis....dit moet goed komen.
    Dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  9. O nee he.. dat kon er ook nog wel bij :( Zet 'm op he!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik kan je 1 ding zeggen...aanvechten...zoek juridische hulp ... marcel mocht ook 2 jaar geleden "gewoon" weer 40 uur gaan werken...zonder pardon. Na het aanvechten (zorgde helaas voor mijn burnout) hebben ze hun ongelijk erkend en is marcel voor 65 % afgekeurd.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat erg voor je! Ik ben blij dat je nog even uitleg geeft over je vorige berichtje. Ik had niet gereageerd, omdat ik zelf van alles aan mijn hoofd had. Maar ondertussen speelde het wel door mijn hoofd heen. Ik ga voor je bidden dat je hier doorheen komt en alle hulp krijgt die je nodig hebt, sterkte hoor! Ik weet van heel dichtbij (één van mijn kinderen, al meerdere keren) hoe diep een depressie ingrijpt. Onbegrijpelijk dat ze hier zo mee omgaan.
    Lieve groet, Marijke

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Zo herkenbaar, dit verhaal...probeer het aan te vechten, het is veel, dat weet ik, maar ik ben na mijn burn-out ook maar deels terug gestart en in een andere functie. Dat heeft mij goed gedaan...Veel sterkte!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Och meid toch... Ook dat nog! "k Weet gewoon even niet wat ik zeggen moet. Veel sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Jeetje, dit bedenk je toch niet. Ik heb zelf ook helemaal geen fijne ervaring met het UWV al is dat wel al weer een paar jaar geleden. Maar zo erg als dit heb ik niet meegemaakt gelukkig. Ik lees het hierboven ook al; je moet juridische hulp zoeken. Je moet natuurlijk helemaal niets, maar ik raad het je toch sterk aan. Ik hoop dat je een rechtsbijstandverzekering hebt? Ik zou willen dat ik wat voor je kon betekenen, maar ik kan je alleen maar heel erg veel sterkte toewensen lieve Monique.
    Dikke knuffel,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Leest als een slechte grap,;wat een ellende. Ik hoop dat je nog de kracht kunt vinden om het aan te vechten. Geen advies van mij maar een welgemeende hou vol en laat ze een poepie ruiken. Helena

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Als je een rechtsbijstand verzekering hebt dan kun je die inschakelen. Zorg dat je alle schriftelijke bewijzen hebt of zorg dat je er aan komt via bv je huisarts etc. Voor mijn zus heb ik op deze manier gezorgd dat ze 100% werd afgekeurd. UWV en anderen werkten eerst ook tegen
    Kijk wat wettelijk is toegestaan. UWV moet rekening houden met medici

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ha Monique, vorige week heb ik een reactie geschreven maar die zie ik niet geplaatst. Is dat met een reden?
    Hartelijke groet, Anne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Anne. Ik kan me niet herinneren dat ik een reactie gewist heb...

      Verwijderen
    2. Dag Anne. Ik kan me niet herinneren dat ik een reactie gewist heb...

      Verwijderen