zondag 29 november 2015

{ EVEN EEN TRAAN }

Ondanks dat ik voor heter vuren heb gestaan werd het me vrijdag even te veel; ik liet wat waterlanders los. En niets had het te maken met mijn situatie, mijn financiële positie of iets van dergelijke aard. Het ging over mijzelf..

Zo lang als ik me kan heugen is mijn zelfvertrouwen ver onder nul geweest. Niets of niemand, geen vrienden, relatie of zelfs huwelijk, heeft mij door de jaren het gevoel kunnen geven dat ik van waarde ben. Vaker dan nodig werd ik achter mijn rug om besproken of uitgelachen om de keuzes die ik deed. Of het nu ging om mijn principes, de opvoeding van mijn kids, mijn smaak voor muziek of mijn genoegen in handwerk; niemand leek mij te waarderen om wie ik van binnen werkelijk ben. Commentaar en gelach te over.

Met het terug mogen vinden van mijn grote liefde, ging ook de groei van mijn zelfvertrouwen van start. Keuzes die ik maak worden gewaardeerd, gezien als een deel van mij, van wie ik ben. En dat voelt fijn! Niet dat alles nu maar goedgekeurd wordt voor mijn 'feel-good-mood', nee.. ik maak écht wel keuzes waar hij bij wijze van spreken zijn neus voor op haalt of een hele andere mening over heeft, maar dan praten we er over, we vragen naar elkaars gedachten en waarderen elkaar daar in. Het is immers datgene wat die persoon zo mooi maakt zoals hij of zij is. Niet?


Daardoor ging afgelopen jaren niet alleen het vertrouwen in mijn keuzes omhoog, ook mijn zelfvertrouwen kreeg een boost. Er kwam in de woonkamer pontificaal een spiegel te hangen; ik kon niet anders dan er dagelijks in kijken. En met de tijd raakte ik dan ook gewend aan mijn eigen beeld, begon ik het meer en meer te waarderen. Mijn probleemzones probeerde ik te accepteren en begon te houden van het beeld dat ik zag. Klinkt dat misselijk? Ach.. het waren nog maar momenten hoor. Buiten de deur kon het alweer heel anders zijn..  ;o)

Vorige week maakte ik echter - blijkt nu - een voor mij compleet verkeerde keus: doordat ik een vrij lang en smal gezicht heb, een kledingadviseuse had gesproken én Pinterest tot vervelends toe had uitgespit besloot ik mijn huiskapster te vragen mijn kapsel aan te passen.. Het gebeurde woensdag, vrijdag brak mijn spanningslijn: het zag er niet uit. Van wat ik nu dagelijks in diezelfde spiegel zag, kon ik niet anders dan denken aan wijlen Armand. Misschien een aardige man, maar zijn kapsel.. (dit wordt een langer bericht dan verwacht) Het huilen stond me nader dan het lachen en vrijdag brak dus het lijntje, tranen biggelden over mijn wangen.. spijt! En nog niet eens voor de keuze een pony te laten knippen, maar wel voor de keuze het niet bij een professionele kapper te laten doen..

Zaterdagmorgen, kwart over acht in de morgen loop ik naar een topkapper binnen ons dorp. Mijn laatste strohalm, mijn hulp in moeilijke tijd. Met een knip vol (voor heel andere doeleinden) opgespaarde zakcenten stap ik binnen. "Kan ik je helpen?" Mijn dagen opgekropte water voel ik weer boven komen. "Nou," zeg ik met een brok in mijn keel "gezien de bijstand ben ik in geen jaren bij een echte kapper geweest". "En kijk.." en laat haar een selfie van mezelf met gezond natuurlijk haarlakloos haar zien. "Zo zat mijn haar nog afgelopen woensdag.. En nu zit het zo." Ze kijkt naar de foto, kijkt naar mij, slaat haar hand voor haar open gevallen mond en probeert niet al te hard te klinken. "Oooh... vré-se-lijk..."


Ze plukt wat aan mijn haar, probeert haar verwondering binnen te houden, maar haar 'vre-se-lijk' haalde de eerste traan al over het randje. Sta ik dan.. veertig jaar, met tranen over mijn wangen, als een klein kind verdrietig bij een kapper. "Hier kan ik niets aan doen.. Het is echt helemaal verpest..".

"Kun je niet een beetje..".

"Nee.. het spijt me.. hier kan ik écht niets aan doen" en de volgende traan kruipt over mijn wang. "Het klopt gewoon niet.. Bovenop zitten veel te korte plukken, die moeten eerst weer helemaal aangroeien. En hier.. hier is een hele hap uit geknipt. Hé? Hoe heeft ze dit nou toch gedaan.. En dan hier.. ze heeft gewoon door je haarlijn heen geknipt. Het is écht niet goed zo en ik kan er écht niets aan doen.. Het is scheef en ook zeker een centimeter te kort geknipt.. Het spijt me.."

Mijn verschijning en het besef wat dit alles met me doet moet haar hebben geraakt, want ze laat me toch nog even in de stoel plaats nemen. Ze kijkt nog eens, pakt een plukje en knipt er hier en daar toch nog wat weg. Met tonnen aan styling-informatie, een proefpotje van iets-wat-ik-niet-meer-weet en de verzekering dat ze er over een maand of twee wel wat van kan maken, loop ik naar huis. Nooit meer. Dit écht nooit meer!

Hoe mijn haarknipbeurten er in de toekomst uit gaan zien weet ik nog niet. Voorlopig wordt er in iedere geval niet meer aan mijn haar gezeten. Niet eerder dan dat ik weer zonder schuim, lak, spul, föhn, troep of iets anders fatsoenlijk mijn bed uit kan stappen. Een onnodige kostenpost en milieuvervuiling. Báh! Nee.. dit nooit meer. En oh! Mocht je me komende maand toch ergens even snel voorbij zien komen? Zeg maar even niets. Ok? Zeg maar gewoon even niets. Ben van binnen even veel te druk mijn zelfvertrouwen weer wat op te krikken..

18 opmerkingen:

  1. Och meisje toch, wat een ellende. En je had zulk mooi haar. Ik hoop dat het snel aangroeit en ik verzeker je, ik kijk altijd naar jou als persoon en dat is toch zo'n leuke meid... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die haren...
    Ik heb het niet gezien , maar neem meteen van je aan dat het echt erg is.

    Maar verder.....verder ben je een prachtige dame met een even zo mooie binnenkant.
    Een fijne lach en lieve ogen.

    Haren groeien aan ( ik snap wel, voor jou nu niet snel genoeg), maar de mooie jij is en blijft er!

    lieve groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Meid wat vreselijk....jeetje wat heb ik met je te dien zeg.....nou hopen dat het snel weer aangroeit...liefs van mij x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik voel je pijn, echt. Mijn moeder knipte ooit mijn lange haar af omdat ze de zoveelste kolonie luizen er uit kammen heel erg zat was. Ik heb een jaar lang elke nacht (elke! nacht) gedroomd dat ik langs een winkelruit of spiegel liep en dacht: 'wow wat is mijn haar weer mooi lang' om dan wakker te worden in het besef dat het nog steeds kort was.
    Ik ben van mijn leven nog nooit bij een kapper geweest, knip altijd mijn eigen haar. Nooit maar dan ook nooit meer kort haar voor mij. Het zegt natuurlijk niets over je binnenkant, maar wel over hoe je je voelt. Ik ken je niet, weet niet hoe je er uit ziet maar wordt altijd heel blij van de blogjes die je schrijft. Inspirerend zijn ze, dat komt toch uit jou niet waar?!
    Het wordt kouder, misschien moet je een hoeden- en pettendame worden voor de komende maanden.... Het groeit weer aan, echt!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oh wat erg, wat een ramp. Ik duim dat het snel groeit! Leuke hoed op, tijdelijk? Muts? Sjaaltje?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh nee! Mijn grootste nachtmerrie (is mij ook al een keer overkomen, ben nu als de dood voor de kapper!) Maar ik zie wel een nieuw haak/brei projectje aankomen in deze koude tijden: mutsjes!! Laat ons snel je eerste exemplaar zien?? Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oh wat erg! Misschien een heel schrale troost, maar we gaan het mutsenseizoen in en dat kun je zeker tot in april volhouden. Sterkte, want dit is echt niet leuk.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ach lieve Monique, ik voel met je mee. Je weet dat het goed komt, maar daar heb je nu even niets aan. Een voordeel van 40 worden/zijn (vond ik) is dat het me steeds minder boeide hoe andere mensen naar mij keken, maar dat het belangrijker is wat ik zelf ergens van vind. Meer zelfvertrouwen gekregen, misschien is dat het. Ik hoop dat deze periode dat jou misschien een heel klein beetje brengt, zodat je jezelf ondanks je haar of wat dan ook, je toch ook gewoon leuk bent, want dat ben je!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ah shiiiit wat balen :( Dat kan zo erg zijn he, stom haar.... Gelukkig zijn er speldjes, diadeems, sjaaltjes, haarbanden en mutsen enzo. En jammer genoeg zijn er mutsen zoals die kapster van je. Moge je haren snel weer aangroeien en tot iets fatsoenlijks te knippen zijn. Sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Gelukkig groeit het weer snel. 1 cm per maand. Ik knip al jaren mijn eigen haar omdat ze mijn kruintje altijd te kort knipten en dan stond het recht overeind. 2 spiegels en de man knipt het onderste randje achter even bij. Bespaard een hoop geld en ellende. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Oh ik zou ook zeker moeten huilen, vreselijk, hopelijk groeit het snel weer aan!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Misschien nog wel even een keer uitleg aan je thuiskapper vragen? neem toch aan dat ze gediplomeerd is, zou wel even over hebben met degene.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ooit stond ik net als jij huilend bij een (dure) kapper.....met een hoofd vol happen, maar gelukkig nog lang genoeg om er wat aan te doen.....het moest wel heel kort.
    Gelukkig deed onze jongste dochter de kappersopleiding en alleen zij mag nu nog aan mijn haar komen.
    Ik weet dat jij een mooi mens bent....van binnen en buiten....en het komt goed meis...echt.
    Dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Kun je je voorstellen hoe het met mijn zelfvertrouwen ging toen ik net kaal werd? Maar meid, dat is de buitenkant! Brei een mooi mutsje, koop een goedkoop ciske de rat petje, en weet dat jouw haar echt weer aangroeit. Het verandert helemaal niets aan de warme persoonlijkheid die jij bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. helaas weet ik wat het is. Ikzeg hier wel eens: ik ga liever naar de tandarts dan naar de kapper. Men denkt dat je niet wijs bent als je da zegt. Maar een keer fout is al teveel.
    Ik bewonder je juist altijd en kom hier zeker elke dag even putten. En als ik niks lees,kom ik altijd nog eens buurten.
    Door jou heb ik katoen gekocht, en ga ik weer breien. Ik kan je alleen zeggen: Je bent geweldig!! EN THANKS!!
    A big hug!!
    WIlma

    BeantwoordenVerwijderen
  16. De kapper en ik zijn nooit vrienden geweest, het geklieder aan je haar. Uren wachten en wachten... Nooit helemaal zoals je had gewild... Nee ook ik kom daar niet graag. Maar we moeten wel eens he.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Oooooo wat erg. Ik wens je heel veel haar groei kracht toe ;-) Helena

    BeantwoordenVerwijderen