zaterdag 17 januari 2015

Bartholin

Het begon eigenlijk heel klein, niet eens opmerkelijk. Aan het begin van de week ging ik tijdens en korte pauze zitten en voelde een klein pijntje. Zo eentje wat bij mij het belletje aambei deed rinkelen. Jak, zucht.. Nou ja.. het zalfje ligt er vast nog. Alleen even de datum checken..

Niet veel later het zalfje dun gebruikt met daarbij de wens dat het de volgende dag weer over zou zijn. Maar niets leek er ook maar enigszins op. In plaats van dat het ongemakkelijke gevoel en de lichte pijn minder werd, kreeg ik langzaamaan een zwelling en werd de pijn vervelender. "Geen paniek, niet direct naar de huisarts, gewoon even doorzetten.."

It started very small, not even noteworthy. At the beginning of the week I sat down during a short break and felt a little twinge. The kind that says hemorrhoids. Oh boy, sigh.. Well.. I still do have an ointment, I guess.. Just check the date..

Not much later I used the ointment and hoped the misery would be gone the next day. But nothing seemed that way. Instead of the uncomfortable feeling and slight pain was less, It was slowly swelling and the pain became worse. "Do not panic, no direct run to the doctor, just persevere.."


Met de uren werd de zwelling groter en groter. "Morgen bel ik de huisarts. First thing in the morning" Maar met een gezin weet je op voorhand al dat dat 'firtst thing in the morning' een achterhaalde stelling is. Kinders moeten gekleed, gevoed en klaar gemaakt voor school, werk en verplichtingen roepen, jezelf toonbaar maken voor de buitenwereld is ergens ook wel een vereiste. Maar wat kostte dat een moeite! Gelukkig mocht ik (na bijna een jammerend verzoek) tussen het propvolle schema van de huisarts door. Aan mijn wandel zag hij al dat er iets niet pluis was en begeleide me direct naar de behandeltafel. Pfieuw! Ik hoefde niet te gaan zitten.. Want wat ik ook deed: lopen, zitten, staan, bukken.. álles deed me zeer!

Uit het onderzoek bleek ik een ontsteking aan één van de klieren van Bartholin te hebben. Oftewel.. een met pus gevulde holte op een plek waar je hem absoluut niet wilt hebben!!

Met een antibioticum, de belofte dat als het na het weekend niet minder is het mes er in gaat en de woorden dat het eerst nog wel erger zou worden weer op weg naar huis. Er gonsde nog maar één ding door mijn hoofd: "ik wil liggen, ik wil liggen, ik wil..." Mijn huisarts had gelijk: de pijn was niet meer te harden! Begon de knobbel als een bolletje ter grote van een kauwgombal.. binnen een dag had het zich getransformeerd tot een niet mis te verstaan formaat kiwi!

With the hours passing, the swelling got bigger and bigger. "Tomorrow I'll call the doctor. First thing in the morning". But with a family you know in advance that all that 'firtst thing in the morning-talk' is an outdated argument. Kids have to be clothed, fed and prepared for school, there is work, recall obligations and make yourself presentable to the outside world is somehow a requirement. But what an effort! Fortunately (after almost a whimpering request) I was allowed to go by the GP in spite of his crowded schedule. On my walk he already saw that something was not right and guided me straight to the treatment table. Pfieuw! I didn't have to sit down.. Because whatever I did: walking, sitting, standing or bending.. everything reminded me very much of it!

I was found to have an inflammation of one of the glands of Bartholin. In other wordse.. a pus-filled cavity in a place where you absolutely do not want it!!

With an antibiotic, the promise that if there will be no progress afer the weekend surgery will follow and the GP's words that everything would be getting worse first, I went back home. There was only one thing constantly buzzing through my head: "I want to lay down, I want to lay down, I want to.." My doctor was right: the pain was getting unbearable! The nodule began as a ball the size of a gumball.. within a day it had been transformed into an unmistakable format kiwi!


Ik zit.. Ik zit veel en het liefst zo stil mogelijk.. Ik brei, ik lees, ik pin, ik snoep en drink liters en liters thee. En ik hoop. Ik hoop op een enorme doorbraak. En niet alleen van mijn creatieve schrijf- en knutselkunsten, maar meer op een doorbraak van die ellendige klier.

Ach.. één ding moet ik dat kleine orgaantje van me dan toch wel weer meegeven: ze kan haar naam geen grotere eer aan doen dan welke ze nu doet: ze is op dit moment immers een echte...  ;o)

I sit.. I sit down a lot and as quiet as possible.. I knit, read, pin, eat sweets and drink gallons and gallons of tea. And I hope. I do hope for a major breakthrough. And not just from my creative writing or craft arts, but more like a breakthrough of that wretched gland.

Well.. one thing I have to say about that small organ of me: she can do her name no greater honor than what she is doing right now. In Dutch the gland has the same name as an annoying person. Well: currently she truly is one! ;o)

9 opmerkingen:

  1. Oh jakkes zeg, hopelijk is het na het weekend echt stukke beter :S brr.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oei, auw, dat lijkt me verschrikkelijk pijnlijk. Sterkte! Hopenlijk slinkt het snel!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat leuk dat je weer blogt.
    Heb even terug gelezen.Erg mooie posts heb je gemaakt!
    Morgen zet ik je blog weer in de leeslijst. nu beantwoord ik jouw blog met m'n telefoon.
    Liefs, Dieneke

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoop dat het snel beter gaat met je...
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Au au au...bah zeg watt ellendig! Hoop voor je dat ie snel uitgeklierd is!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat vervelend voor je zeg! Het klinkt erg pijnlijk.Beterschap!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  7. oei, hopelijk voel je je ondertussen wat beter, klinkt allemaal vreselijk vervelend en pijnlijk. Beterschap!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hee, mijn reactie is geloof ik niet doorgekomen. Ik vroeg me af of een ijscompres misschien wat verlichting kon geven? Beterschap in elk geval!

    BeantwoordenVerwijderen