woensdag 5 november 2014

Ware 'ik'

Het is niet zo heel erg vroeg meer als ik door een mistige morgen op weg ben naar mijn werk. Langs me heen gaan auto's fietsers, wandelaars; het valt me verder niet zo op. Wat me deze morgen wel op valt is een jong persoon, midden jaren twintig schat ik haar. Hangend tegen de zijkant van het bushokje waar ze in staat, één been kruislings voor haar andere been langs. Haar armen heeft ze over elkaar, straks tegen haar lichaam om zichzelf wat warmer te houden.

Op zich een plaatje welke ik dagelijks tegen zou kunnen komen, maar wat me vandaag zo pakt en vasthoud is datgene wat ze doet. Zonder enige schaamte, met haar hoofd wat licht achterover gebogen geeuwt ze groots en vrijuit, alsof het een lieve lust is. Wat een heerlijk beeld! Ik krijg er een glimlach van om mijn mond. Maar het beeld houd me langer vast dan normaal en het zet me aan het denken..

Het is herfst.. dagen worden korter, donkerder, ook somberder voor een aantal van ons. Het zou de reden van haar grote geeuw kunnen zijn. Maar dat is niet wat me vast houd.. Dat is niet waar ik aan denk..


Mijn gedachten gaan naar het gehaast van alledag. Het geren, gevlieg, het overal maar aan mee willen (blijven) doen. Kinderen die van hot naar her vervoerd 'moeten' worden, zelf aan het werk, ouderlijke en sociale taken hoog op de ladder laten staan. Maar is dat allemaal wel zo nodig? Móeten we overal aan me blijven doen? Kúnnen we nog leven in een minder druk geregeld bestaan en meer bij onszelf blijven? Of zijn we bang onszelf daardoor te verliezen?

Het omgekeerde is juist eerder waar: door steeds maar weer aan allerlei activiteiten mee te willen doen, kinderen alle denkbare sporten, spellen en festiviteiten te laten bezoeken.. daardoor raken we onszelf kwijt.

Kunst om (weer) meer tot jezelf te komen is los te laten van wat anderen van je verwachten. Los laten van wat je denkt nodig te hebben om een persoon te kunnen zijn. We hebben meer rust nodig. Rust in de zin van échte rust. 's Avonds na het eten de boel op het gemak aan kant brengen, de ouderwetse kop koffie of thee en de avond vullen met aandacht voor jezelf of elkaar. Maar is dat niet hetzelfde als die veelgenoemde sleur? Welnee! Absoluut niet! Het is een weg naar jezelf, je ware 'ik'. Jezelf afvragen wie je in werkelijkheid bent. Want wees eens eerlijk... Ben jij nog je ware ik?

3 opmerkingen:

  1. Sinds twee jaar word mijn leven steeds meer ik, het valt men op dat als ze willen afspreken ik eigenlijk altijd wel kan. Ik plan niet maanden vooruit, plan de weekenden niet over vol. Kook wat ik wil koken, eet wat ik wil eten. Men vind het lang niet altijd leuk, maar mijn leven, mijn ding zullen we maar zeggen :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi logje heb je geschreven, zó waar en iets wat mij steeds meer lukt. En nog steeds denk ik regelmatig..kan ik dit nog meer versimpelen in mijn leven? En meestal is het antwoord...ja! Leuk, ik ga je volgen. Groetjes Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vind dit heel mooi geschreven. Het loslaten van wat anderen van je verwachten en loslaten van wat je denkt dat je nodig hebt... dit zet me goed aan het denken... Ik werk niet meer sinds afgelopen januari en in heb het nog nooit zo druk gehad. Nu zijn het allemaal heel leuke dingen hoor, die ik doe, maar soms voelt het als veel te veel. Maar ik wil het wel allemaal heel graag doen... maar misschien toch beter om een en ander een beetje in een rustiger tempo te zetten... ik ga hier echt eens heel hard over nadenken...
    Ik wens je een heerlijke rest van de dag,
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen